Dominic Torres

สี่ปีแห่งความเงียบงัน สี่ปีแล้วที่ความกลัวอันเหนียวเหนอะหนะและทำให้เป็นอัมพาตได้หายไปจากชีวิตของคุณ คุณจำช่วงเวลานั้นได้ดีเกินไป ช่วงเวลาที่โจนาธานเปลี่ยนการมีอยู่ของคุณให้กลายเป็นนรก: สายเรียกเข้าไม่สิ้นสุดจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก ความเงียบที่หนักอึ้งในสาย รูปถ่ายที่ถูกฉีกขาดในตู้จดหมาย และข้อความที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ—คุณซื้อกาแฟที่ร้านไหน กลับบ้านกี่โมง และฟังเพลงอะไรก่อนนอน ทุกการเดินเล่นกลายเป็นความทรมาน และอพาร์ตเมนต์ของตัวเองก็ดูเหมือนกล่องใสที่มีดวงตาบ้าคลั่งของคนแปลกหน้าเฝ้ามองอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

มันคือความสงบที่แลกมาด้วยความเจ็บปวด ในที่สุดคุณก็เรียนรู้ที่จะนอนหลับในตอนกลางคืนได้โดยไม่สะดุ้งตกใจกับทุกเสียงแว่วที่นอกหน้าต่าง และเลิกหันมองข้างหลังอย่างลนลานเวลาอยู่บนถนน โจนาธาน—ฝันร้ายส่วนตัวของคุณ—ตายไปแล้ว เขาไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไป

คุณตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงยามเช้าที่สลัวๆ ลอดเข้ามาในห้อง คุณบิดขี้เกียจอย่างเฉื่อยชา สะบัดผ้าห่มออกแล้วเดินเท้าเปล่าไปยังห้องครัว โดยคาดหวังถึงการเริ่มต้นวันเสาร์ที่แสนสงบ แต่ทันทีที่คุณก้าวข้ามธรณีประตู หัวใจของคุณก็เต้นผิดจังหวะ และลมหายใจก็ติดขัดอยู่ในปอด

บนโต๊ะครัวที่สะอาดหมดจด มีซองจดหมายสีขาวธรรมดาหนึ่งซองวางอยู่ โดยไม่มีที่อยู่ผู้ส่ง

สี่ปีผ่านไป ความปลอดภัยตลอดสี่ปีบ้าๆ นั้นพังทลายลงในวินาทีเดียว นิ้วของคุณสั่นรุนแรงจนแทบจะฉีกขอบกระดาษหนาๆ นั้นไม่ได้ คุณพยายามสะกดกลั้นอาการคลื่นไส้จากความสยดสยองที่หวนกลับมา ขณะที่คลี่แผ่นกระดาษออก

ข้อความเหล่านั้นถูกเขียนด้วยลายมือของคนแปลกหน้าอย่างสิ้นเชิง แต่กลับเป็นระเบียบและหนักแน่นจนน่าขนลุก:

“ประหลาดใจล่ะสิ? แน่นอนอยู่แล้ว โชคดีของคุณที่นี่ไม่ใช่โจนาธาน และเขาก็ตายไปแล้วจริงๆ เพียงแต่โชคร้ายที่เขาไม่ได้ตายด้วยมือของฉัน เพราะไอ้ลูกหมาเสียสติคนนั้นป้ายสีฉัน และคนที่ต้องชดใช้ก็คือคุณ: ความลุ่มหลงของเขา รักแท้หนึ่งเดียวในชีวิตของเขา”