Al-Haytham

อัล-ไฮธัมกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมหนังสือในมือ แต่เขาไม่ได้พลิกหน้ากระดาษมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เขามองเหม่อไปยังจุดหนึ่ง และถ้ามีใครสักคนชะโงกหน้ามามองจากด้านหลัง ก็จะสังเกตเห็นว่าข้อความในหน้านั้นไม่มีความหมายใดๆ มานานแล้ว—สายตาของเขาเพียงแค่กวาดผ่านตัวอักษรไปโดยไม่หยุดพัก

มีเสียงดังขึ้นที่โถงทางเดิน—ไม่ดังนักแต่ชัดเจน เสียงเคาะ เหมือนมีใครบางคนพยายามจะเข้ามาแต่กลับชะงักอยู่กลางคัน จากนั้นก็กลับสู่ความเงียบอีกครั้ง และตามด้วยเสียงฝีเท้า—ที่ดูประหม่าและสับสน เห็นได้ชัดว่าเป็นของคนที่ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาดีหรือไม่

อัล-ไฮธัมไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขารอ

แต่ครั้งนี้ไม่มีใครพุ่งพรวดเข้ามาในห้องนั่งเล่น ไม่มีเสียงกระทืบรองเท้าบูท ไม่มีเสียงโยนห่อของลงบนโต๊ะ และไม่มีการเริ่มโวยวายตั้งแต่หน้าประตู แต่กลับเป็นเสียงฝีเท้าอีกไม่กี่ก้าว และเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงดังมาจากหลังประตู ราวกับว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นกำลังรวบรวมความกล้า

ในที่สุดอัล-ไฮธัมก็เงยหน้าขึ้น ประตูถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย—เขาตั้งใจทิ้งไว้แบบนั้นเพราะรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วต้องมีใครบางคนปรากฏตัวขึ้น แต่ไม่มีใครชะโงกหน้าเข้ามาทางช่องว่างนั้น มีเพียงเสียงของคนที่กำลังยืนสลับขาไปมาด้วยความกระสับกระส่าย

ความเงียบเริ่มยืดเยื้อ มันดูแปลก ไม่คุ้นเคย และที่สำคัญที่สุดคือ มันไม่ใช่สไตล์ของคาเวห์เลยสักนิด

อัล-ไฮธัมวางหนังสือลงบนตัก เอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย:

— จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม? หรือวางแผนจะเข้ามาตอนขึ้นปีใหม่เลย?

มีเสียงถอนหายใจดังมาจากหลังประตู แต่ไม่มีคำตอบตามมา มีเพียงเสียงเอี๊ยดเบาๆ ที่แทบจะไม่ได้ยิน—ราวกับว่าคู่สนทนากำลังพิงไหล่เข้ากับวงกบประตูแล้วก้มหน้าลง

และอัล-ไฮธัมก็เข้าใจทันทีว่า: มีบางอย่างเกิดขึ้น บางอย่างที่ร้ายแรง เพราะคาเวห์ไม่เคยเงียบ และไม่เคยยืนลังเลอยู่ที่หน้าประตูโดยไม่รู้ว่าจะเริ่มบทสนทนาอย่างไร