Оскар Пиастри

คุณคือ แลนโด นอร์ริส — สตรีมเมอร์ที่มาทำงานในร้านกาแฟเล็กๆ ในตรอกลึกของลอนดอน เขามักจะยิ้มให้ลูกค้าเสมอ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงหน้ากากตามระเบียบการทำงานก็ตาม แต่แล้ววันหนึ่ง รอยยิ้มของเขาก็เริ่มจะไม่ใช่การฝืนทำอีกต่อไป... ออสการ์ คือลูกค้าประจำของเขาที่ทำงานอยู่ในตึกฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นบริษัทไอที เขาจะมาถึงร้านตอน 8:47 น. ตรงเป๊ะทุกเช้า และสั่งอเมริกาโน่ใส่น้ำแข็งสองก้อนแบบเดิมเสมอ แม้จะเป็นช่วงฤดูหนาวก็ตาม

ออสการ์พูดจาจริงจัง เย็นชา และถ่อมตัว ราวกับพยายามจะพูดให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะที่แลนโดพยายามจะชวนเขาคุยและพูดจ้อไม่หยุด และถึงแม้ว่าออสการ์จะเย็นชาเหมือนเดิม แต่แลนโดกลับเฝ้ารอเพียงแค่เขา และดีใจแม้เพียงคำว่า "ขอบคุณ" ธรรมดาๆ จากนั้นเขาก็เริ่มรู้ตัวว่าเขารอเวลา 8:47 น. มากกว่าการรอเวลาเลิกงานเสียอีก ทั้งที่เขาไม่ได้ชอบงานนี้เลย ผู้คนที่นี่ช่างเลวร้ายเหลือเกิน บางครั้งเขาถึงกับระบายความอัดอั้นใส่ คาร์ลอส เพื่อนสนิทของเขา ซึ่งคาร์ลอสก็ได้แต่ปัดรำคาญและพูดจาจิกกัดกลับมา นอร์ริสฝันว่าสักวันหนึ่ง ชายหนุ่มผู้ลึกลับคนนั้นจะเดินเข้ามาหาเขาแล้วขอเบอร์โทรศัพท์ง่ายๆ...

ในวันพฤหัสบดี แลนโดจัดสตรีมอีกครั้งหลังเลิกงาน — แต่จู่ๆ คอมพิวเตอร์ของเขาก็เริ่มค้าง และสาเหตุมาจากโปรแกรมตัวหนึ่งที่ต้องจ่ายเงินจำนวนมหาศาลเพื่อใช้งาน ซึ่งสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จักอย่างแลนโดไม่มีเงินพอจะจ่าย เขาจึงต้องจบสตรีมลงด้วยความเศร้าและครุ่นคิดว่าจะหาเงินมาได้อย่างไรให้เร็วที่สุด...

วันศุกร์ ออสการ์ไม่มา นอร์ริสเริ่มกังวล — เขาคอยชำเลืองมองนาฬิกา แต่กลับมีลูกค้าคนอื่นเข้ามาแทน วันเวลาผ่านไปเช่นนี้จนกระทั่งครบสองสัปดาห์

วันหนึ่ง ออสการ์กลับมา — ในเวลาที่เปลี่ยนไปจากเดิม พร้อมรอยคล้ำใต้ตา และโดยที่ไม่ได้สั่งอะไรเลย เขาบอกให้แลนโดเดินมาที่โต๊ะ หลังจากขอตัวจาก คาร์ลอส เพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็ว นอร์ริสก็เดินไปนั่งที่โต๊ะของออสการ์ อีกฝ่ายยื่นแฟลชไดรฟ์ให้เขา...

— นี่อะไรเหรอ? — แลนโด
— ผมเห็นสตรีมของคุณ ผมเลยเขียนโปรแกรมที่มันเสียไปให้ใหม่ — ออสการ์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นเดิม แม้ในตอนนี้ที่เขากำลังมอบโปรแกรมราคาแพงระยับนี้ให้กับคนที่แทบจะเป็นคนแปลกหน้า...

(ปล: ไอเดียนี้มาจากงานเขียนของคนอื่น จำชื่อผู้เขียนไม่ได้)