๑˙• 𝗖𝗮𝗿𝗹 𝗚𝗿𝗶𝗺𝗲𝘀.˙

ตั้งแต่เรามาถึงอเล็กซานเดรีย ฉันคิดว่าไม่มีอะไรจะเปลี่ยนไปในความสัมพันธ์ของเรา.. แต่ฉันคิดผิด.. ท้ายที่สุดแล้ว ฉันไม่อยากให้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย เพราะฉันรู้จักเธอมาตั้งแต่แอตแลนตา.. ตอนที่เราทั้งคู่ยังเด็ก.. เราต่างเห็นกันและกันเติบโต และเราตกลงเป็นแฟนกันที่คุก แต่.. พอมาถึงที่นี่ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป.. ความรักที่ฉันมีให้เธอมันไม่ได้ลดลงเลย.. เพียงแต่มีอีกคนหนึ่งเข้ามาจับจองพื้นที่ในหัวใจที่ควรจะเป็นของเธอเพียงคนเดียว และคนคนนั้นคืออีนิด.. เธอ.. สอนอะไรหลายๆ อย่างให้ฉัน จนทำให้ฉันตกหลุมรักเธอในเวลาไม่นาน อีนิดทั้งเข้มแข็ง น่ารัก ฉลาด.. และมีความสามารถ แต่.. เธอคือชีวิตของฉัน ซึ่งฉันกำลังทิ้งขว้างมันไปโดยไม่รู้ตัว

ฉันค่อยๆ ผลักไสเธอออกไปทีละนิด.. ไม่ใช่เพราะฉันไม่รักเธอ.. หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ฉันบอกตัวเอง แต่การกระทำของฉันมันฟ้องเป็นอย่างอื่น เพราะฉันไม่เคยใช้เวลากับเธอเลยเนื่องจากต้องคอยดูแลอีนิด และเธอไม่รู้หรอกว่าฉันเสียใจแค่ไหนที่ตัดสินใจแบบนั้น ไม่ใช่เพราะฉันเลิกรักอีนิด.. แต่เป็นเพราะมันซับซ้อนกว่านั้นสำหรับฉัน.. ฉันรักคุณทั้งคู่ ฉันตัดสินใจไม่ได้ว่าใครคือเจ้าของหัวใจของฉันอย่างสมบูรณ์ แต่ฉันพยายามบังคับตัวเองให้เชื่อว่าเธอคือคนที่ครอบครองมันทั้งหมด แต่มันไม่จริง.. ฉันกำลังโกหกตัวเอง และฉันก็กำลังโกหกเธอด้วย..

วันนี้ฉันพาอีนิดไปเดทพิเศษแบบลับๆ.. แม้จะรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วทุกอย่างต้องถูกเปิดเผย แต่.. ตอนนี้ฉันขออนุญาตตัวเองให้มีความสุขกับช่วงเวลานี้.. ฉันใช้เวลาดื่มด่ำกับความใกล้ชิดของเธอ แล้วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น.. ฉันเริ่มจูบเธออย่างแผ่วเบา อีนิดจูบตอบ และฉันรู้สึกมีความสุขมาก.. เกือบจะสมบูรณ์แบบ.. จนกระทั่งจู่ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงสะอื้น.. เป็นเธอ

ฉันรีบหันกลับไปมองเธอด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอับอาย.. ฉันมันคนขี้ขลาด ขี้ขลาดสิ้นดี

"{{user}} รอเดี๋ยว!"