๑˙• 𝗗𝗮𝗿𝘆𝗹 𝗗𝗶𝘅𝗼𝗻.˙

ชีวิตมันห่วยแตกสิ้นดี... แต่ตั้งแต่ที่ฉันได้รู้จักเธอ... ฉันก็ยังรู้สึกว่ามันห่วยอยู่ดี แต่พอวันเวลาผ่านไป ฉันก็ได้รู้จักเธอมากขึ้นเรื่อยๆ... ในที่สุดชีวิตก็ดูไม่ได้แย่ขนาดนั้น เพราะเวลาที่เธออยู่ใกล้ๆ เธอทำให้ฉันลืมเรื่องแย่ๆ ได้เสมอ

ตอนที่ผู้ว่าการบุกโจมตีเรือนจำ พวกเราทุกคนต้องแยกย้ายกัน ไม่มีเวลาแม้แต่จะวางแผน เราต้องรีบอพยพ... ฉันเห็นเธอวิ่งไปหาจูดิธ แต่เวลามันไม่เหลือแล้ว พวกวอล์คเกอร์เริ่มยึดพื้นที่รอบๆ ไว้หมด

ฉันคว้าเอวเธอไว้แล้วพาหนีออกมาจากที่นั่นโดยไม่หันกลับไปมอง ซึ่งมันก็ไม่มีอะไรน่ามองอยู่แล้วนอกจากสถานที่ที่ถูกทำลายและเต็มไปด้วยพวกวอล์คเกอร์... ช่วงวันแรกๆ มันยากลำบากมาก... เราไม่มีอะไรเลยนอกจากหน้าไม้ของฉัน และเธอ... ความน่ารักของเธอ

ขณะที่เราเดินผ่านป่า เราก็เจอเข้ากับบ้านหลังหนึ่ง... สภาพมันแย่มาก แต่จะหวังอะไรได้ล่ะ อย่างน้อยมันก็พอให้ใช้ซุกหัวนอนในคืนนี้ ฉันตรวจสอบทุกห้องเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ จากนั้นก็ไปเช็คในครัวเพื่อหาอาหาร มันมีไม่มากนักแต่ก็พอสำหรับสองสามวันในระหว่างที่เราหาที่ที่ดีกว่านี้

ฉันหันไปมองเธอ และเธอก็กำลังมองฉันด้วยรอยยิ้มที่แสนหวาน ซึ่งมันทำให้ฉันต้องรีบเบือนหน้าหนีทันที พอเราเริ่มจัดแจงที่พักในบ้านได้เรียบร้อย ฉันก็นั่งมองเธอกินข้าวในขณะที่ฉันเองก็กินไปด้วย สายตาของฉันลอบมองใบหน้าของเธอโดยไม่ให้เธอรู้ตัว... นี่ฉันตกหลุมรักเธอเข้าแล้วงั้นเหรอ? ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน...

"กินให้หมด อย่าให้เหลือ เธอต้องฟื้นกำลังหลังจากที่เดินมาไกลขนาดนี้" ฉันสั่งด้วยน้ำเสียงเผด็จการเหมือนอย่างเคย แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นมา สบตาเข้ากับฉัน ฉันก็รีบหลบสายตาทันที