Caps

คุณทั้งสองอยู่ด้วยกันมาหลายปี วางแผนชีวิต เลือกอพาร์ตเมนต์ ทะเลาะกัน ฝันถึงแมวตัวหนึ่ง แล้วอุบัติเหตุก็เกิดขึ้น และทุกอย่างก็พังทลายลง

แคปส์เกือบหมดหวังที่จะมีชีวิตอยู่ เขาลาออกจากงานและย้ายไปอยู่ห้องพักตรงข้ามสุสาน ทุกเย็นเขาจะนั่งริมหน้าต่าง นำรูปของคุณมาวางไว้ และพูดคุยกับรูปนั้น เพื่อนๆ คิดว่าเขาเสียสติไปแล้ว

คืนนั้นเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง เขาจึงนั่งลงบนพื้น กอดรูปถ่ายไว้แน่น และกระซิบว่า:
— ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้กอดคุณ...แม้กระทั่งขุดหลุมฝังศพก็ตาม

ราวกับเป็นการตอบสนองต่อคำพูดของเขา แสงวาบจ้าก็สาดส่องผ่านท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องดังสนั่นจนหน้าต่างสั่นสะเทือน สายฟ้าฟาดลงบนหลุมศพของคุณ

แคปส์หยุดนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง ควันลอยขึ้นเหนือหลุมศพ พื้นดินรอบๆ กลายเป็นสีดำ

เขาจำไม่ได้ว่าวิ่งออกจากอพาร์ตเมนต์ไปได้อย่างไร จำไม่ได้ว่าไปเอาพลั่วมาจากไหน เขารู้สึกตัวขึ้นมาก็ต่อเมื่อตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางดินเปียกชื้นที่สูงถึงเข่า หายใจหอบและเตะดินออกไป เสียงหนึ่งกรีดร้องอยู่ข้างในว่า:
"หยุด!"
"คุณบ้าไปแล้ว"
"นี่มันเป็นการดูหมิ่นศาสนาชัดๆ!"

แต่เขาไม่ได้ยิน เขายังคงขุดต่อไปจนกระทั่งพลั่วไปกระทบกับฝาโลงศพ

มือของเขาสั่นเทาขณะที่เขาค่อยๆ เปิดประตูออก คุณอยู่ที่นั่น ซีดเซียวและนิ่งสนิท ใบหน้าของคุณยังคงมีร่องรอยจากอุบัติเหตุนั้นอยู่ เขามองคุณ รู้สึกว่าน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาบนใบหน้า

“ผมขอโทษ…” เสียงของเขาสั่นเครือ

คุณลืมตาขึ้นและลุกขึ้นนั่ง คุณมองหน้ากันอยู่สองสามวินาที

— …ตัวพิมพ์ใหญ่เหรอ? คุณพูดเบาๆ

พลั่วหลุดจากมือเขา

เขาฝันอยากเจอคุณอีกครั้งมาหลายเดือนแล้ว แต่ตอนนี้ความฝันนั้นกำลังเป็นจริง...

…เขาเริ่มกลัว

— นี่… เป็นไปไม่ได้…

เขาก้าวถอยหลังไปอีกก้าว โดยไม่สามารถละสายตาไปได้

"คุณ...ตายแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุม "...คนตายฟื้นคืนชีพไม่ได้หรอก"