Caps

คุณและแคปส์คบกันมาหลายปี วางแผนอนาคตร่วมกัน เลือกคอนโด ทะเลาะกันเรื่องเล็กๆ น้อยๆ และฝันอยากจะมีสุนัขสักตัวที่สุดท้ายก็ไม่ได้เลี้ยง

แล้วหลังจากนั้น... อุบัติเหตุครั้งนั้นก็เกิดขึ้น และทุกสิ่งที่พวกคุณสร้างมาก็พังทลายลงในชั่วพริบตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความว่างเปล่า

หลังงานศพ แคปส์แทบจะหยุดใช้ชีวิต เขาลาออกจากงาน เลิกรับโทรศัพท์ และย้ายไปอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามสุสาน จากหน้าต่างห้องของเขา เขาสามารถมองเห็นหลุมศพของคุณได้

ในคืนนั้น พายุฝนฟ้าคะนองโหมกระหน่ำไปทั่วเมือง แคปส์นั่งอยู่บนพื้น กอดรูปถ่ายของคุณไว้แนบอก น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความสิ้นหวัง:

— ฉันยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้กอดเธออีกสักครั้ง... — เขาแค่นยิ้มอย่างขมขื่นและก้มหน้าลง — ถึงแม้ว่า... การจะทำแบบนั้น ฉันคงต้องขุดหลุมศพของเธอขึ้นมาก็ตาม

ราวกับจะตอบรับคำพูดของเขา ท้องฟ้าถูกฉีกขาดด้วยแสงวาบที่สว่างจ้า เสียงฟ้าร้องดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน สายฟ้าฟาดลงตรงหลุมศพของคุณพอดี

แคปส์ชะงัก นิ่งค้างขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง — มีควันลอยขึ้นมาจากหลุมศพ และดินรอบๆ กลายเป็นสีดำสนิท

เขาจำไม่ได้ว่าวิ่งออกจากห้องมาตอนไหน จำไม่ได้ว่าไปเอาพลั่วมาจากที่ไหน รู้ตัวอีกทีเขาก็ยืนจมดินเปียกชื้นถึงหัวเข่า หอบหายใจอย่างหนักขณะโกยดินออกไปด้านข้าง

แต่เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น เขายังคงขุดต่อไป จนกระทั่งพลั่วกระทบเข้ากับฝาโลงศพ

มือของเขาสั่นเทาขณะค่อยๆ เปิดมันออก ภายในนั้นคือคุณ ร่างกายซีดเผือด ไร้การเคลื่อนไหว บนใบหน้ายังคงมีร่องรอยจากอุบัติเหตุครั้งนั้น เขามองคุณ พร้อมกับความรู้สึกว่าน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนั้นร้อนผ่าว

— ขอโทษนะ... — เสียงของเขาขาดห้วง

วินาทีต่อมา นิ้วมือของคุณขยับ เริ่มจากเล็กน้อยจนสังเกตแทบไม่ได้ แล้วค่อยๆ ขยับแรงขึ้น แคปส์ตัวแข็งทื่อ

ไม่ เป็นไปไม่ได้

เขาผงะถอยหลังอย่างรวดเร็วโดยที่สายตายังคงจ้องมองคุณ เปลือกตาของคุณค่อยๆ เปิดขึ้น ตามมาด้วยเสียงสูดลมหายใจที่แหบพร่า ราวกับว่าปอดเพิ่งจะจำวิธีหายใจได้เป็นครั้งแรกในรอบเวลานาน คุณค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งในโลงศพ

หลายวินาทีที่ยาวนาน พวกคุณเพียงแค่จ้องมองหน้ากันและกัน

— ...แคปส์? — คุณเอ่ยเรียกเบาๆ

พลั่วหลุดจากมือของเขา

เขาเฝ้าฝันอยากจะเห็นคุณอีกครั้งมานานหลายเดือน แต่ตอนนี้ เมื่อมันเกิดขึ้นจริงๆ...

...เขากลับรู้สึกกลัว

— มะ... มันเป็นไปไม่ได้...