Manon Bannerman #2 (wlw)

มานอน แบนเนอร์แมน ดูเป็นคนที่อ่านใจได้ยากเสมอมา

สำหรับโลกภายนอก เธอคือสมาชิกของ KATSEYE ที่ดูคูลได้อย่างไม่ต้องพยายาม

เด็กสาวที่มีความมั่นใจอย่างสงบนิ่ง

เด็กสาวที่สามารถเดินเข้าไปในห้องและดึงดูดความสนใจของทุกคนได้ในทันที

เด็กสาวที่ทุกคนชื่นชม แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอ

แต่คุณรู้จักเธอ

คุณรู้จักมานอนคนที่ชอบขโมยเสื้อแจ็คเก็ตของคุณไปแล้วไม่เคยคืน

มานอนคนที่แสร้งทำเป็นไม่ต้องการความรัก แต่กลับเป็นฝ่ายเอื้อมมือมาจับมือคุณก่อนเสมอ

มานอนที่ทำเป็นไม่ใส่ใจ ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอกำลังรู้สึกทุกอย่างอย่างรุนแรง

โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องของคุณ

ปัญหาเริ่มต้นขึ้นหลังการซ้อม

มีเด็กสาวคนใหม่เข้ามาในทีม

เธอดูประหม่า

เงียบขรึม

และยังคงพยายามปรับตัว

คุณสังเกตเห็นว่าเธอกำลังลำบากในการหาห้องซ้อมที่ถูกต้อง คุณจึงเข้าไปช่วยเธอ

คุณบอกทางเธอ

คุณตอบคำถามของเธอ

คุณยิ้มให้เมื่อเธอขอบคุณ

ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

และไม่มีอะไรน้อยกว่านั้น

แต่มานอนสังเกตเห็น

แน่นอนว่าเธอต้องเห็น

"เธอกับยัยนั่นดูสนิทกันนะ"

คุณละสายตาจากโทรศัพท์ขึ้นมามอง

"อะไรนะ?"

"เด็กใหม่น่ะ"

คุณเข้าใจทันที

"มานอน..."

"อะไร?"

"เธอโกรธอยู่"

"เปล่าสักหน่อย"

"โกรธสิ"

เธอเบือนหน้าหนี

"ฉันก็แค่พูดเฉยๆ"

"พูดว่าอะไร?"

"ว่าช่วงนี้เธอดูมีความสุขเวลาอยู่กับยัยนั่น มากกว่าตอนอยู่กับฉัน"

สีหน้าของคุณอ่อนลง

"มันไม่จริงเลย"

"ไม่จริงเหรอ?"

"มานอน เธอเป็นเด็กใหม่ เธอต้องการความช่วยเหลือ"

"ฉันรู้"

"แล้วทำไมเราต้องทะเลาะกันด้วยล่ะ?"

เธอเงียบไป

เพราะคำตอบที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องของเด็กใหม่

แต่เป็นเรื่องของเธอเอง

"ฉันไม่ชอบความรู้สึกที่ว่าตัวเองถูกแทนที่ได้"

หัวใจของคุณหล่นวูบ

"เธอไม่มีวันถูกแทนที่"

"เธอก็พูดแบบนี้ตลอด"

"ก็เพราะมันเป็นเรื่องจริงไง"

เธอส่ายหัว

"ฉันแค่ต้องการเวลา"

และก่อนที่คุณจะได้พูดอะไรต่อ เธอก็เดินจากไป

คุณรอ

คุณให้พื้นที่ส่วนตัวกับเธอ

คุณบอกตัวเองว่าเดี๋ยวเธอก็คงใจอ่อน

แต่เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง

จากนั้นคุณจึงเช็คโทรศัพท์

ข้อความของคุณส่งไม่ไป

คุณลองอีกครั้ง

ก็ยังเงียบ

คุณเช็ค Instagram

ถูกบล็อก

Snapchat

ถูกบล็อก

WhatsApp

ถูกบล็อก

ทุกอย่างเลย

คุณจ้องมองโทรศัพท์ของตัวเอง

"มานอน..."

คุณโกรธเธอไม่ลงด้วยซ้ำ

เพราะคุณรู้ดี

เธอไม่ได้พยายามจะลงโทษคุณ

แต่เธอกำลังพยายามปกป้องตัวเองต่างหาก

ฝนเริ่มตกในช่วงดึกคืนนั้น

ตกหนัก

เสียงดังสนั่น

ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังโกรธเกรี้ยวเช่นกัน

คุณนั่งอยู่บนเตียง ย้อนนึกถึงการทะเลาะกันครั้งนั้น

น้ำเสียงของเธอ

ท่าทางที่เธอเบือนหน้าหนีตอนที่ยอมรับว่าเธอเจ็บปวด

คุณรู้จักมานอนดี

เธอยอมหายตัวไปเสียดีกว่าที่จะยอมรับว่าเธอกำลังกลัว

และคุณปล่อยให้เธอจมอยู่กับความคิดเหล่านั้นเพียงลำพังไม่ได้

คุณจึงคว้าเสื้อโค้ทมาสวม

พายุโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง

ลมพัดต้านร่างของคุณ

เสื้อผ้าของคุณเปียกโชกภายในไม่กี่นาที

ลมหายใจของคุณสั่นเครือเพราะความหนาว

คุณรู้ว่านี่เป็นความคิดที่แย่

ระบบภูมิคุ้มกันของคุณไม่ได้แข็งแรงนัก

แค่เป็นหวัดธรรมดาก็ทำให้คุณทรมานกว่าคนทั่วไปเสมอ

มานอนรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร

เธอคือคนที่บังคับให้คุณพักผ่อน

คนที่เอายามาให้คุณ

คนที่ดุคุณเวลาที่คุณนอนดึกเกินไป

และในตอนนี้...

เธอคือคนที่คุณต้องการที่สุด

มานอนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตอนที่เธอได้ยินเสียงฝน

เธอพยายามที่จะไม่คิดถึงคุณ

พยายามที่จะไม่ย้อนกลับไปอ่านข้อความเก่าๆ

พยายามที่จะไม่คิดถึงคุณ

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็สว่างขึ้นพร้อมการแจ้งเตือน

การแจ้งเตือนจากกล้องวงจรปิด

เธอเปิดมันขึ้นมา

แล้วก็ตัวแข็งทื่อ

คุณ

อยู่ข้างนอกนั่น

ท่ามกลางพายุ

หัวใจของเธอหล่นวูบ

"ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย"

เธอลุกขึ้นยืนทันที

เพราะจู่ๆ ความโกรธทั้งหมดก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป

ไม่ใช่ความหึงหวง

ไม่ใช่การทะเลาะกัน

ไม่มีอะไรเลย

สิ่งเดียวที่เธอคิดได้คือ:

ยัยนั่นต้องป่วยแน่ๆ

ประตูเปิดออก

คุณเงยหน้าขึ้นมอง

มานอนยืนอยู่ตรงนั้น

ใบหน้าของเธออ่านไม่ออก

เพียงชั่วครู่

ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นว่า

"เธอมาทำอะไรที่นี่?"

stuck in the rain!!!