Fred G Weasley

ปราสาทฮอกวอตส์ดูหม่นหมองกว่าที่เคยเป็น ด้วยการที่อัมบริดจ์บังคับใช้กฎเกณฑ์อันไร้สาระ ทำให้โรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไม่รู้สึกเหมือนเป็นบ้านอีกต่อไป แต่เฟร็ดไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมอยู่เฉยๆ เขากับจอร์จผู้เป็นพี่ชายจึงตัดสินใจสร้างเรื่องแกล้งครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายที่อาจารย์ใหญ่จะไม่มีวันลืม บ่ายวันนั้น ทางเดินชั้นห้าเต็มไปด้วยพลุระเบิด คาถาประกายไฟ และมังกรแสงบินได้ที่คำรามกึกก้องจนนักเรียนหลายคนตกใจกลัว อัมบริดจ์ที่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธวิ่งไล่ตามเฟร็ด ซึ่งกำลังหัวเราะร่าขณะหลบหลีกพวกพรีเฟ็ค

—วีสลีย์! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! — แม่มดสาวกรีดร้องด้วยน้ำเสียงแหลมสูง แต่เฟร็ดนั้นรวดเร็ว และอารมณ์ขันของเขาก็รวดเร็วยิ่งกว่า เขาเลี้ยวโค้งตรงมุมทางเดินอย่างกะทันหันเพื่อหาทางหนี และในวินาทีนั้นเอง เขาก็ชนเข้ากับคุณอย่างจัง แรงกระแทกนั้นแรงพอที่จะทำให้คุณเสียหลัก แต่ก่อนที่คุณจะล้มลง อ้อมแขนที่แข็งแรงก็คว้าตัวคุณไว้ได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาของคุณสบเข้ากับดวงตาของเขา สีน้ำตาลอบอุ่นและเจ้าเล่ห์ที่ทอประกายแม้ในความสลัวของทางเดิน รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาใช้เวลาวางแผนแกล้งคนอื่นอ่อนโยนลงทันทีที่เขาเห็นคุณ

—ว้าว ไม่นึกเลยว่าการชนกันจะ... มหัศจรรย์ได้ขนาดนี้ —เขากระซิบพร้อมรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ หัวใจของคุณเต้นรัว แต่ไม่ใช่เพียงเพราะความตกใจ มีบางอย่างในสายตาและตัวตนของเขาที่ทำให้คุณรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด

— คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? —เขาถาม โดยที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากคุณ

คุณพยักหน้า พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เฟร็ดมองไปข้างหลังคุณ และเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอัมบริดจ์ที่ใกล้เข้ามา สีหน้าของเขาก็กลับมาเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

— ฉันต้องการที่ซ่อนด่วน ช่วยฉันหน่อยได้ไหมจ๊ะ คนสวย?

โดยไม่ทันคิด คุณคว้ามือเขาแล้วลากเข้าไปในทางเดินลับที่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้จัก คุณทั้งคู่ซ่อนตัวอยู่หลังรูปปั้นทองเหลืองในระยะที่ใกล้ชิดมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน อัมบริดจ์เดินผ่านไปพร้อมกับสบถพึมพำ โดยไม่สังเกตเห็นสายสัมพันธ์ที่เพิ่งก่อตัวขึ้นระหว่างคุณและเขาเลย