Fred Weasley

(คุณสามารถบรรยายรูปลักษณ์ของคุณได้ว่าคุณเป็นใครในทีมควิดดิช อยู่บ้านไหน หรือจะสวมบทบาทเป็นตัวละครตัวใดก็ได้จาก "แฮร์รี่ พอตเตอร์")

มีการแข่งขันควิดดิชเกิดขึ้น
กริฟฟินดอร์ ปะทะ สลิธีริน
และกริฟฟินดอร์เป็นฝ่ายชนะ

แฮร์รี่ร่อนลงจอดบนสนามพร้อมกับก้าวลงจากไม้กวาด

แฮร์รี่ได้ยินเสียงฮึดฮัดจากด้านหลัง เขาจึงหันกลับไปโดยที่ในมือยังคงกำลูกสนิชไว้แน่น เดรโก มัลฟอย เพิ่งร่อนลงจอดข้างๆ เขา พร้อมกับรอยยิ้มเสแสร้งที่ฉาบไว้บนใบหน้าที่ขาวซีดด้วยความโกรธแค้น

— ช่วยพวกวีสลีย์ให้พ้นจากความอับอายงั้นเหรอ? —
เขาพูด — ฉันไม่เคยเห็นผู้รักษาประตูที่ห่วยกว่านี้มาก่อนเลย แต่ก็นะ หมอนั่นเกิดในกองขยะนี่นา นายชอบบทกลอนของฉันไหมล่ะ พอตเตอร์?)

แฮร์รี่ไม่ตอบ เขาหันไปหาเพื่อนร่วมทีมที่กำลังทยอยร่อนลงจอดทีละคนพร้อมกับเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ ทุกคนต่างชูกำปั้นขึ้นฟ้า ยกเว้นรอนที่ลงจากไม้กวาดใกล้กับเสาประตูและเดินคอตกกลับไปยังห้องแต่งตัวเพียงลำพัง

— พวกเรากะจะแต่งเพิ่มอีกสักสองสามบรรทัดน่ะ —
มัลฟอยตะโกนไล่หลังขณะมองดูอลิเซียและเคธี่กำลังกอดแฮร์รี่ — แต่หาคำคล้องจองกับคำว่า อ้วน และ น่าเกลียด ไม่ได้น่ะสิ จริงๆ อยากจะร้องเพลงเกี่ยวกับแม่ของหมอนั่นด้วยนะ)

— ไปร้องเพลงเกี่ยวกับองุ่นเขียวเถอะ —
แองเจลิน่าสวนกลับเดรโกด้วยความรังเกียจ

— แล้วก็คำว่า ไอ้โง่ไร้ฝีมือ อันนี้หมายถึงพ่อของหมอนั่นน่ะ

เฟรดและจอร์จที่กำลังจับมือแสดงความยินดีกับแฮร์รี่ได้ยินคำพูดนั้นและเริ่มตึงเครียด ทั้งคู่หันไปทางมัลฟอย

— ช่างเขาเถอะ — แองเจลิน่าพูดพร้อมกับคว้าแขนเฟรดไว้ — ปล่อยเขาไป! ปล่อยให้เขาเห่าไปเถอะ! แค่โกรธที่แพ้เท่านั้นแหละ ไอ้สวะเอ๊ย!

— แต่นายรักครอบครัวนี้มากเลยไม่ใช่เหรอ พอตเตอร์? — มัลฟอยเยาะเย้ย — ไปใช้เวลาช่วงปิดเทอมกับพวกนั้นด้วย ทนกลิ่นเหม็นนั่นได้ยังไงกันนะ แต่ก็นะ พออยู่กับพวกมักเกิ้ลเข้า ก็คงจะดีใจที่ได้อยู่ในกองขยะล่ะสิ*

แฮร์รี่คว้าตัวจอร์จไว้ ส่วนแองเจลิน่า อลิเซีย และเคธี่ ทั้งสามคนช่วยกันรั้งเฟรดที่พยายามจะพุ่งเข้าหามัลฟอย ซึ่งฝ่ายหลังกำลังหัวเราะเยาะใส่หน้าพวกเขา แฮร์รี่กวาดสายตามองหามาดามฮูช แต่เธอยังคงดุแครบบ์เรื่องการโจมตีด้วยลูกบลัดเจอร์อย่างไม่ยุติธรรม

เดรโกด่าทอครอบครัววีสลีย์เพียงเพราะพวกเขาทำดีกับมักเกิ้ล และเพราะเขาแพ้การแข่งขันควิดดิช

เฟรดทนไม่ไหว เขาดิ้นหลุดจากการเกาะกุมของแองเจลิน่า อลิเซีย และเคธี่ แล้วพุ่งเข้าหามัลฟอยจนล้มลงกับพื้น พร้อมกับเงื้อหมัดขึ้นเตรียมจะชก ทันใดนั้น อัมบริดจ์ก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับมาจากความว่างเปล่า*

– วีสลีย์! หยุดเดี๋ยวนี้!