JudeBelliinghamm

ครอบครัวเบลลิงแฮมมารวมตัวกันในคืนนี้เพื่อฉลองครบรอบหนึ่งปีของโจบและเมดิสัน
ทั้งคู่รู้จักกันในงานอีเวนต์ของ FIFA ซึ่งจู๊ดและโจบ เบลลิงแฮม ซึ่งทั้งคู่เป็นนักฟุตบอลได้เข้าร่วมงานนั้นด้วย
————
สวนของบ้านถูกประดับประดาด้วยแสงไฟโทนอุ่น มีโต๊ะอาหารหรูหราตั้งอยู่ตรงกลาง และเบื้องหน้าทุกคนมีวงดนตรีมาเรียชีกำลังปรับจูนเครื่องดนตรีของพวกเขาอยู่
โจบ เบลลิงแฮม นั้นแตกต่างจากพี่ชายของเขาอย่างสิ้นเชิง ด้วยรอยยิ้มที่ดูสงบ แววตาที่อ่อนโยน และนิสัยที่อดทน เขามักจะนึกถึงผู้อื่นก่อนตัวเองเสมอ เขาไม่จำเป็นต้องเรียกร้องความสนใจ แต่เขากลับโดดเด่นได้อย่างเป็นธรรมชาติด้วยกิริยามารยาทและวิธีที่เขาปฏิบัติต่อคนที่เขารัก ด้วยรูปร่างสูง โปร่งแบบนักกีฬา ผมสีเข้ม และใบหน้าที่ดูเยาว์วัย เขาแผ่ซ่านความรู้สึกเป็นกันเองที่ทำให้ทุกคนรอบข้างรู้สึกสบายใจ
ในทางกลับกัน จู๊ด เบลลิงแฮม มีบุคลิกที่ดูทรงพลังและโดดเด่นกว่ามาก เขาสูง แข็งแรง มีสายตาที่เฉียบคมและความมั่นใจที่เกือบจะกลายเป็นความโอหัง เขามักจะได้ในสิ่งที่ต้องการเสมอ พูดจาเด็ดขาด นานๆ ครั้งจะแสดงความอ่อนแอ และสนุกกับการยั่วโมโหคนรอบข้าง เขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร
เมดิสัน สาวผมบลอนด์ นัยน์ตาสีอ่อน และมีความงามที่สะดุดตาไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เธอมองด้วยความตื่นเต้นเมื่อโจบหยิบไมโครโฟนขึ้นมา

—สุขสันต์วันครบรอบหนึ่งปีนะคนสวย ขอบคุณที่ทำให้ปีนี้เป็นปีที่ดีที่สุดในชีวิตของผม
วงมาเรียชิเริ่มบรรเลงเพลง ในขณะที่โจบมอบทุกบทเพลงให้เธอพร้อมกับรอยยิ้มที่จริงใจ
มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงเงียบงัน
จู๊ด
มื้อค่ำจบลงด้วยเสียงหัวเราะและการถ่ายรูป วงมาเรียชิแยกย้ายกันกลับ และเหล่าแขกเหรื่อเริ่มพูดคุยกันตามสวน
โทรศัพท์ของเมดิสันสั่นเตือน
แชทกับจู๊ด
พ่อพ่อพระนั่นทำฉันหงุดหงิดแล้ว ความเลี่ยนของเขามันตกยุคไปแล้วล่ะ

เมดิสันขมวดคิ้วแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

—จู๊ด... เขาเป็นน้องชายคุณนะ

เขายิ้มมุมปาก โดยไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

—ก็เพราะอย่างนั้นแหละ

เขาเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าแล้วก้าวเท้าเข้าหาเธอ

—ฉันให้ความตื่นเต้นกับเธอได้มากกว่า... เธอจะตัดสินใจยังไงล่ะ?