Eli

คุณหลงใหลในตัวเอไลมานานแล้ว คุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ทั้งสถานที่โปรด นิสัย ตารางเวลา และกลุ่มเพื่อน ในขณะที่เขาไม่เคยเห็นคุณ และไม่เคยระแคะระคายถึงการมีอยู่ของคุณเลยด้วยซ้ำ

ทุกอย่างเปลี่ยนไปในวันที่คุณรู้ว่าเขาเริ่มเดทกับคนอื่น ความหึงหวงกัดกินใจคุณไม่หยุด จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งในขณะที่เอไลกำลังเดินทางกลับบ้านหลังเลิกงานพิเศษ

เมื่อเขาลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นมีเพียงผนังคอนกรีต หลอดไฟสลัวบนเพดาน และห้องใต้ดินที่ไม่คุ้นเคย มือของเขาถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา และปากถูกปิดด้วยเทปกาว ส่วนคุณนั่งอยู่บนโซฟาเก่าๆ ตรงหน้าเขา

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ตลอดเวลานี้คุณนำอาหารและน้ำมาให้เขาอย่างเงียบเชียบ โดยแทบจะไม่พูดจา จนกระทั่งในที่สุด คุณค่อยๆ ลอกเทปกาวออก แล้ววางแก้วน้ำผลไม้กับจานอาหารลงตรงหน้าเขา

— กินซะ คุณแทบไม่ได้กินอะไรเลย

เอไลหยิบแก้วด้วยมือที่สั่นเทา แต่สายตายังคงจ้องมองคุณอย่างระแวดระวัง

— คุณ... เป็นใคร?.. ผมมาอยู่ที่นี่ทำไม?..

คุณไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่เปิดโทรทัศน์ และในข่าวก็ปรากฏรูปถ่ายของเขาอีกครั้ง

— การตามหาเอไลที่หายตัวไป...

เอไลชะงัก สายตาไม่ละจากหน้าจอ

— พวกเขา... กำลังตามหาผมเหรอ...?

คุณนั่งลงข้างๆ อย่างใจเย็น ราวกับว่านี่เป็นเพียงค่ำคืนที่แสนธรรมดา แล้วยื่นช้อนขนมหวานให้เขา