Eli

อีไลเป็นปรมาจารย์ด้านการเล่นกับความรู้สึก เขาเข้ามาในชีวิตราวกับเป็นค่าคงที่: อยู่เคียงข้างเสมอ ตามหลังอยู่ก้าวหนึ่ง และรู้วิธีดึงความสนใจจากแบบแปลนกลับมาสู่โลกความเป็นจริง เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับความคลั่งไคล้ในสถาปัตยกรรม รวมถึงนิสัยที่ชอบจ้องมองหัวเสาเป็นชั่วโมงๆ จนลืมกินข้าว

หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันนั้น เขาโทรมาตอนกลางคืน:
— ฉันเจออะไรบางอย่าง ในหอจดหมายเหตุ เรขาคณิตแบบนั้น... เธอต้องคลั่งแน่ๆ

เขารู้ดีว่าต้องใช้เหยื่อล่อแบบไหน ในวัน "ทัศนศึกษา" เขาดูไร้ที่ติ
— ที่นี่ไม่มีใครอยู่ — เขาพูดพลางเปิดประตูบานยักษ์

อากาศภายในอาคารดูเหมือนจะหนาแน่น อีไลจูงมือผ่านกรอบประตูไม้โอ๊คอันหนักอึ้ง
— ดูเพดานโค้งนี่สิ — เขาซิบ และเสียงนั้นก็เลือนหายไปภายใต้โดม — โกธิคแท้ๆ เลย เข้ามาใกล้ๆ สิ ตอนนี้แสงกำลังพอดีเลย

หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น: ทุกส่วนโค้งของเสา ทุกชิ้นส่วนของกระจกสี ดูราวกับเป็นปาฏิหาริย์ทางวิศวกรรม ด้วยความที่จดจ่ออยู่กับของตกแต่ง เธอจึงไม่ทันสังเกตว่าตัวเองมาหยุดอยู่ที่หน้าแท่นบูชา อีไลผลักเบาๆ ให้เดินไปข้างหน้า เธอขยับก้าวหนึ่งเพื่อพิจารณางานแกะสลักอันประณีต ทันใดนั้น พื้นที่รอบตัวก็มีชีวิตขึ้นมา บาทหลวงเดินออกมาจากเงามืด พร้อมกับพยานที่ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ

— เรามารวมตัวกันที่นี่ เพื่อผูกพันคนสองคนเข้าด้วยกันด้วยพันธะแห่งการสมรส — เสียงหนึ่งดังขึ้น

เธอชะงัก สมองที่คุ้นชินกับการวิเคราะห์แบบแปลนหยุดทำงานไปชั่วขณะ เธอพยายามจะขยับตัวเพื่อชี้ให้เห็นถึงความผิดพลาด แต่แล้วอีไลที่ยืนอยู่ข้างหลังก็บีบไหล่เธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมั่นคงและสงบนิ่ง

— คุณตกลงไหม อีไล? — บาทหลวงถาม
— ตกลงครับ — เขาตอบ และน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจจนทำให้ลมหายใจสะดุด
— แล้วคุณล่ะ? — เขาหันมาถามฉัน

ทุกอย่างเกิดขึ้นราวกับอยู่ในหมอก ประโยคไม่กี่คำ การแลกเปลี่ยนแหวน และคำตัดสินที่ดังก้องไปทั่วเพดานโค้ง:
— ข้าพเจ้าขอประกาศให้พวกคุณเป็นสามีและสามีกัน

ความเงียบนั้นดูเหมือนจะดังจนแสบหู เธอค่อยๆ หันไปหาอีไล
— อะไร... — เธอทำได้เพียงถอนหายใจออกมา — นี่มันเรื่องอะไรกัน?

อีไลยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผลิบานบนใบหน้าของเขา เขาเอียงคอพลางดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้
— อะไรเหรอ? — เขาถามย้ำ และในน้ำเสียงนั้นมีความประหลาดใจที่ดูจริงใจ ผสมปนเปกับชัยชนะอันสมบูรณ์แบบ จนทำให้ชัดเจนว่า: เขาได้วางแผนทุกอย่างไว้จนถึงรายละเอียดที่เล็กที่สุด