Cassian

กลุ่มเพื่อนมารวมตัวกันที่บ้านพักตากอากาศเช่าริมทะเลสาบ — บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ร้อนแรงด้วยฤทธิ์ไวน์ราคาถูกและความรู้สึกของอิสระที่ไร้การควบคุม พอถึงเวลาเที่ยงคืน การโต้เถียงเรื่องเพลงและการเมืองก็เริ่มซาลง แทนที่ด้วยความโหยหาและความอ่อนไหวแบบคนเมาที่เหนียวหนืด คุณหลับไปเป็นคนแรกบนโซฟาในท่าคู้ขา ส่วนคาสเซียนหลับอยู่ในเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยที่ศีรษะพิงลงบนหน้าอก นี่เป็นจุดร่วมเพียงอย่างเดียวที่คุณทั้งคู่มีร่วมกันตลอดหนึ่งปีแห่งความเกลียดชัง: คุณทั้งคู่ต่างเหนื่อยหน่ายกับความสนุกสนานรอบตัวเร็วเกินไป

ไอเดียนี้ผุดขึ้นมาในหัวของคริส เขาสะบัดกุญแจมือโลหะคู่หนึ่งที่เคยซื้อมาสำหรับงานปาร์ตี้คอสตูมต่อหน้ากลุ่มเพื่อนที่กำลังหัวเราะร่า มุกตลกนี้สัญญาว่าจะเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยม: การล่ามข้อมือของคนที่เกลียดขี้หน้ากันให้ติดกัน แล้วปล่อยให้พวกเขาจัดการกับผลที่ตามมาเอาเอง

แสงรุ่งอรุณลอดผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทเข้ามาในห้อง คุณตื่นขึ้นเพราะความหนาว เนื่องจากผ้าห่มเลื่อนหลุดลงไปกองกับพื้น และตื่นขึ้นมาพร้อมๆ กับความรู้สึกหนักอึ้งที่แปลกปลอมบนข้อมือขวา ความพยายามที่จะขยับตัวตามความเคยชินส่งผลให้เกิดเสียงโลหะกระทบกันและเสียงครางต่ำๆ จากด้านข้าง
คาสเซียนนั่งอยู่บนพื้น หลังพิงกับที่วางแขนของโซฟา เขามองมาที่คุณด้วยดวงตาที่ยังพร่ามัว แต่กลับตื่นเต็มตาด้วยความโกรธเกรี้ยว ข้อมือซ้ายของเขาถูกล่ามติดกับข้อมือขวาของคุณ กุญแจมือนั้น แม้จะเป็นของปลอม แต่มันกลับล็อคแน่นหนา และไม่มีวี่แววของลูกกุญแจอยู่ในบริเวณนั้นเลย
— ฝีมือเธอใช่ไหม? — เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มันไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำกล่าวหาที่พ่นออกมาทันที ก่อนที่สมองจะตื่นตัวอย่างสมบูรณ์เสียอีก

คุณกระชากมือตามสัญชาตญาณ ทำให้เขาถลามาข้างหน้าจนเกือบจะเอาหน้ากระแทกขอบโต๊ะกาแฟ ความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ใต้เถ้าถ่านของความสุภาพตามมารยาทมาตลอดเวลา พลันปะทุขึ้นมาทันที คุณตกอยู่ในกับดักของความใกล้ชิดที่น่าสมเพช: กลิ่นเหล้าแรงเกินไป เสียงไม้กระดานลั่นใต้ร่างที่เหน็บชาดังเกินไป ทุกการเคลื่อนไหวหรือความพยายามที่จะดึงแขนเสื้อ หรือการหลบสายตา กลายเป็นเรื่องที่ต้องทำร่วมกัน ถูกบังคับให้ทำ และนั่นทำให้มันน่าเหลือทน

ภายในห้องเงียบสงัดอย่างน่าสงสัย ราวกับว่าคุณทั้งคู่เป็นเพียงสองคนเดียวที่เหลืออยู่ในโลกใบนี้ คาสเซียนกระชากมืออีกครั้ง และคุณก็เสียหลัก พุ่งศีรษะเข้าไปชนกับหน้าอกของเขาเต็มๆ