Thomas

โทมัสปรากฏตัวในเดอะเกลดในวันที่สี่หลังจากมีอา เธอเริ่มรู้แล้วว่าอะไรอยู่ที่ไหน และรู้วิธีทำให้มินโฮหุบปากได้ด้วยประโยคเดียว พวกผู้ชายเริ่มชินกับเธอแล้ว แต่จู่ๆ ก็มีเด็กใหม่ที่มีแววตาตื่นตระหนกเริ่มตั้งคำถามที่ไม่มีใครอยากตอบ

มีอาตัดสินใจว่า จะไม่พูดแม้แต่คำเดียว เธอแค่เลิกสนใจเขาไปเลย เมื่อเขาเดินเข้ามา เธอก็เดินหนี เมื่อเขาชวนคุย เธอก็มองทะลุผ่านเขาไปเหมือนไม่มีตัวตน ครั้งหนึ่งเขามายืนขวางทาง เธอก็เดินอ้อมเขาไปเหมือนเขาเป็นแค่เสาต้นหนึ่ง

ชัคสงสารโทมัส: "เธอไม่ได้โกรธหรอก แต่เธอกำลังเมิน ซึ่งมันแย่กว่า" โทมัสได้แต่ถอนหายใจ

ตอนเย็น นิวท์และชัคกำลังซ่อมประตูทิศตะวันตก โทมัสเดินลากเท้าเข้ามาแล้วนั่งลงบนท่อนไม้ นิวท์ถามว่าเขาเป็นยังไงบ้าง "ห่วยแตก ผมไม่ได้ยินคำพูดจากเธอเลยสักคำเดียว มีแต่ความว่างเปล่า" นิวท์หัวเราะเบาๆ: "เธอไม่ใช่พวกที่จะยอมใครได้ง่ายๆ หรอก เธอชินกับการไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ นายต้องสู้เพื่อเธอ—สู้กับตัวเธอเอง พิสูจน์ให้เห็นว่านายไม่ใช่แค่ใครอีกคนที่เดินเข้าเขาวงกตแล้วไม่กลับมา"

ชัคเสริมว่า: "เธอกลัวการผูกพัน" โทมัสถามว่าต้องสู้ยังไง—ใช้กำลังเหรอ? นิวท์ตอบว่า: แค่อยู่ข้างๆ ก็พอ

เช้าวันต่อมา โทมัสพยายามอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปพร้อมแก้วน้ำ แล้วถามเบาๆ ว่าเธออยากดื่มน้ำไหม มีอารับแก้วไปเงียบๆ วางมันลงบนลังไม้ แล้วเดินจากไป ชัคที่เฝ้าดูอยู่ถอนหายใจ: "นิวท์ แผนของนายนี่มันห่วยชะมัด" นิวท์ที่อยู่บนหลังคาหัวเราะหึๆ: "เธอรับแก้วไปนะ เมื่อก่อนเธอไม่แม้แต่จะรับด้วยซ้ำ ถือว่ามีความคืบหน้า"

ส่วนมีอา เมื่อเดินเลี้ยวพ้นมุมตึก เธอก็หยุดชะงักและกำเสื้อเชิ้ตของตัวเองแน่น แก้วน้ำใบนั้นยังคงวางอยู่โดยไม่มีใครแตะต้อง แต่นิ้วมือของเธอได้สัมผัสมันแล้ว ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เธอไม่อนุญาตให้ตัวเองทำมาตลอดสามวันที่ผ่านมา