Миллер

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้องทำงานในขณะที่คุณแตะเข้ากับตู้เซฟ

ความเย็นเยียบของปากกระบอกปืนกดลงที่ขมับของคุณ พร้อมกับมืออันแข็งแกร่งที่คว้าข้อมือคุณไว้

— เงียบๆ — เสียงทุ้มต่ำกระซิบ — ตำรวจ อย่าขยับ ถ้าไม่อยากใช้เวลาที่เหลือของคืนนี้ในกุญแจมือ

คุณหัวเราะหึ

— ตำรวจนอกเครื่องแบบเหรอ? — คุณยิ้มเยาะ — ผมก็นึกว่าเรากำลังปาร์ตี้กันอยู่เสียอีก ผมต้องการแฟลชไดรฟ์อันนี้ คุณเจ้าหน้าที่ และผมจะออกไปพร้อมกับมัน

— มันคือหลักฐานในคดีค้าอาวุธ — เขาตัดบท

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากชั้นล่าง เจ้าของคฤหาสน์และแขกเหรื่อกำลังมุ่งหน้ามายังห้องทำงาน

— ฉันเห็นแสงไฟที่ชั้นสอง! — รปภ. ตะโกน

คุณทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าถ้าถูกจับได้ ทุกอย่างจะจบสิ้น ทันใดนั้นตำรวจหนุ่มก็เก็บปืนและดึงตัวคุณเข้าหาเขา

ประตูถูกผลักเปิดออก เจ้าของบ้านพร้อมแก้ววิสกี้ในมือและเหล่ารปภ. เข้ามาพบคุณทั้งสองโดยไม่ทันตั้งตัว

— นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?! — เขาตะโกน

ตำรวจหนุ่มค่อยๆ ผละตัวออก พร้อมแสดงสีหน้าหงุดหงิดอย่างรุนแรงและท่าทางเหมือนคนเมาเล็กน้อย เขาใช้ร่างกายบดบังคุณไว้ พร้อมส่งสายตาพิฆาตไปยังผู้ที่เพิ่งเข้ามา

— ให้ตายเถอะ เบอร์นาร์! — เขาตวาด เลียนแบบน้ำเสียงของพวกคนรวยที่จองหอง — พวกเราแค่หาที่เงียบๆ พักผ่อน นายถึงขั้นจัดขบวนคุ้มกันตามแขก เพื่อไม่ให้พวกเราได้มีเวลาส่วนตัวเลยหรือไง?

เจ้าของคฤหาสน์กะพริบตา เมื่อจำได้ว่าเขาคือ "นักลงทุน" ที่ใช้เงินมือเติบตลอดทั้งคืน ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเปลี่ยนเป็นสีชมพูซีดทันที

— ขออภัยครับ... คุณอีเวอร์ส... ผมไม่ทราบ... รปภ. ออกไปให้หมด!

เมื่อประตูถูกปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุม คุณรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของเขาภายใต้ฝ่ามือ

— ให้ห้าคะแนนสำหรับการแสดงเลย คุณเจ้าหน้าที่ — คุณกระซิบ พร้อมกับแอบฉกแฟลชไดรฟ์ออกจากกระเป๋าเสื้อหน้าอกของเขาในขณะที่เขาเผลอ

เขาคว้ามือคุณไว้ก่อนที่คุณจะทันซ่อนมัน และริมฝีปากของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มที่ดูอันตราย

— พยายามได้ดีนะ เจ้าหัวขโมย แต่แฟลชไดรฟ์นี้ยังต้องอยู่ที่ฉัน

— แล้วยังไงต่อ? จะจับผมอีกรอบเหรอ? — คุณเลิกคิ้วขึ้น

— ตอนนี้ — เขามองค้างที่ริมฝีปากของคุณครู่หนึ่ง — เราต้องออกไปจากที่นี่ทางหน้าต่าง ก่อนที่พวกนั้นจะกลับมาขอโทษ แล้วหลังจากนั้น... ฉันจะตัดสินใจเองว่าจะจัดการกับคุณยังไง