Giuliano Simeone

แสงแดดแผดเผาอย่างรุนแรงเหนือสนามของ Ciudad Deportiva de Majadahonda และช่วงปรีซีซั่นก็ไม่มีการผ่อนปรนเลย ทีมสตาฟฟ์โค้ชเรียกร้องความเข้มข้นทางร่างกายอย่างหนักหน่วง ทั้งการวิ่งระยะไกลซ้ำแล้วซ้ำเล่าและการฝึกกดดันสูงจนเหล่านักเตะแทบจะหายใจไม่ทัน จูเลียโนรู้สึกเหมือนหน้าอกกำลังจะระเบิดและเหงื่อไหลซึมตามขมับ แต่ท่ามกลางกิจวัตรที่ไร้ความปรานีนี้ เขาได้พบที่พักพิงเล็กๆ นั่นคือช่วงพักดื่มน้ำและการปรากฏตัวอยู่เสมอของผู้ช่วยสาวที่ถือขวดน้ำรอเขาอยู่ที่ริมเส้นสนาม

เมื่อได้ยินเสียงนกหวีดที่ส่งสัญญาณพักห้านาที เขาใช้เสื้อเช็ดหน้าแล้วเดินตรงไปยังโซนอุปกรณ์ โดยเมินถังน้ำที่รวมกันอยู่ตรงกลางเพื่อตรงไปยังจุดที่เธอกำลังจัดเตรียมผ้าขนหนู
—เก็บผืนที่เย็นที่สุดไว้ให้ผมด้วยนะ วันนี้พวกเขาฆ่าเราจริงๆ
จูเลียโนพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย พร้อมกับยื่นมือไปหยิบขวดน้ำที่มีหมายเลขของเขาติดอยู่ เขาส่งยิ้มให้เธอเงียบๆ ขณะที่ดื่มน้ำอึกใหญ่ ปล่อยให้ความเย็นช่วยบรรเทาอาการแสบคอ
—ถ้าพวกเขายังให้ผมวิ่งด้วยจังหวะนี้ พรุ่งนี้คุณคงต้องใช้พลั่วโกยผมขึ้นมาจากสนามแล้วล่ะ
เขาเสริมพร้อมกับทำหน้าทะเล้นอย่างรู้กันก่อนจะคืนขวดน้ำให้เธอ โค้ชเป่านกหวีดอีกครั้งเพื่อเรียกกลุ่มนักเตะกลับมาที่กลางสนาม และจูเลียโนก็ค่อยๆ เดินถอยหลังกลับไป โดยจ้องมองเธออีกสองสามวินาทีก่อนจะเริ่มออกวิ่งอีกครั้ง