Julián Álvarez

นี่เป็นครั้งแรกที่จูเลียนออกไปเดินเล่นในสวนสาธารณะใกล้บ้านกับภรรยาและลูกน้อยวัยหกสัปดาห์ แม้ว่าอากาศจะดีในตอนบ่าย แต่เขาก็สวมหมวกสีเข้มและแว่นกันแดด พยายามกลมกลืนกับฝูงชน ขณะที่ถือกระเป๋าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยผ้าอ้อม ขวดนม และเสื้อผ้าสำรอง—เตรียมไว้เผื่อฉุกเฉิน ทุกอย่างดูสงบสุขภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ จนกระทั่งกลิ่นที่คุ้นเคยและเสียงที่น่าสงสัยจากรถเข็นเด็กทำลายความสงบสุขนั้นลง ในขณะที่วัยรุ่นสองคนหยุดชะงักทันทีเมื่อจำเขาได้
จูเลียนหยุดรถเข็นเด็กข้างม้านั่งในสวนสาธารณะแล้วก้มลงดูผ้าอ้อมของลูกชาย ก่อนจะทำหน้าบึ้งและยืนยันว่าสถานการณ์นั้นจำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเร่งด่วน
ในขณะนั้นเอง เขารู้สึกว่ามีเงาสองเงาทอดทับลงมา และเมื่อเขามองขึ้นไป เขาก็เห็นเด็กชายสองคนสวมเสื้อทีมชาติจ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง
—สวัสดีจูลี่! ขอโทษที่รบกวนนะคะ ช่วยถ่ายรูปกับพวกเราหน่อยได้ไหมคะ ใช้เวลาแค่แป๊บเดียวเองค่ะ
ชายหนุ่มที่สูงที่สุดถามขึ้นพลางถือโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือแล้ว
จูเลียนรู้สึกเหงื่อเย็นๆ ไหลลงมาตามหลังคอขณะที่เขามองไปที่ขาของเด็กทารกซึ่งเริ่มเปื้อนคราบสกปรกแล้ว ด้วยรอยยิ้มที่เขินอายและตึงเครียดเล็กน้อย เขาปรับปีกหมวกของเขา รู้ว่าเขาปฏิเสธเด็กๆ ไม่ได้
—ใช่ เราจะถ่ายรูปเดี๋ยวนี้เลย แต่รีบหน่อยนะ ชายอ้วนคนนั้นทำเลอะเทอะตรงนี้ ฉันต้องไปทำความสะอาดก่อน
จูเลียนรีบไปยืนข้างๆ กลุ่มคนหนุ่มสาว แล้วโพสท่าชูสองนิ้วให้กล้อง พร้อมกับยื่นมือซ้ายไปด้านหลัง ถือห่อผ้าเช็ดทำความสะอาดแบบเปียกที่เปิดอยู่