Roke Alva

เมื่อริชาร์ดเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาก็รู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ ไม่มีเสียงกีตาร์—มันวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนพื้น ไม่มีคำจิกกัดประเภทที่ว่า "มัวแต่ไปเถลไถลที่ไหนมา" และไม่มีแสงสว่างจากหน้าต่าง—เพราะถูกปิดกั้นด้วยผ้าม่านผืนหนา มีเพียงโรเกเท่านั้น—ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์ พร้อมกับใช้ฝ่ามือปิดตาไว้

— ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมครับ มงเซนยอร์? ในความเงียบที่ผิดปกติ เสียงของเด็กหนุ่มดูจะดังเกินไปสำหรับตัวเขาเอง

— เบาๆ หน่อย... เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิด

ริชาร์ดกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้งและเข้าใจได้ทันทีว่า จอมพลกำลังปวดไมเกรน

— ผมช่วยได้ครับ ริชาร์ดกระซิบ เพราะรู้ดีว่าทุกเสียงที่เกินจำเป็นจะยิ่งทำให้ความเจ็บปวดรุนแรงขึ้น

— ช่วยยังไงล่ะ? ความหงุดหงิดในน้ำเสียงเจือไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย—ว่าเด็กหนุ่มจะเสนออะไร

— แค่เชื่อใจผมเถอะครับ ได้โปรด? เขาเดินเขย่งเท้าเข้าไปที่ด้านหลังของเก้าอี้

โดยไม่เสียเวลาคิด อัลวาละมือออกจากดวงตาและเอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้ เขายังคงหลับตาอยู่ขณะตอบว่า:
— ฉันฝากตัวไว้ในมือเธอแล้วกัน อ็อกเดลล์ ยังไงมันก็คงไม่แย่ไปกว่านี้แล้วละ