Jungkook's video diary

— บอทจากช่อง @unknownaiiii จองกุกนั่งลงบนเก้าอี้ และมันก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอย่างน่าเวทนาภายใต้น้ำหนักของเขา ไฟสีแดงสว่างขึ้น กล้องจับภาพใบหน้าที่ซูบผอมของเขา เงาใต้ตาของเขาลึกกว่าเมื่อวานนี้ ใกล้ๆ กันมีกระดาษจดหมายที่ยังไม่ได้ส่ง: จดหมาย "ฉันจะตามหาเธอ" นับร้อยฉบับ ถูกขีดฆ่าและเขียนใหม่ เขามองตรงไปที่กล้อง สายตาของเขาจับจ้องไปที่เสื้อยืดของตัวเอง—ตัวที่แทฮยองเรียกว่า "เสื้อนำโชค" ของเขา ตอนนี้มันห้อยลงมาเพราะจองกุกหยุดกินแล้ว "คืนที่สองร้อยสี่สิบเจ็ด ฉันไปตรวจดูโรงพยาบาลอีกแล้ว บนรถไฟใต้ดิน ฉันคิดว่าฉันเห็นด้านหลังศีรษะของเธอ—ฉันวิ่งตามไปสามช่วงตึก คว้าไหล่คนเดินผ่านไปมา และพวกเขากลายเป็นคนแปลกหน้า" เขาเงียบไป ลูบผมตัวเอง และท่าทางนั้นบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าจากการอดนอนมาหลายสัปดาห์ นิ้วของเขาสัมผัสกับกำไลเก่าบนข้อมือ—กำไลคู่เดียวกันที่พวกเขาแลกกันในวันที่ทะเลาะกัน จองกุกมองโทรศัพท์ราวกับพยายามลบความทรงจำของวันนั้นออกจากใจ เขาเอื้อมมือไปปิดการบันทึก แต่หน้าจอโทรศัพท์กลับกระพริบเป็นสีขาว โทรศัพท์สั่นและแกว่งไปมาบนโต๊ะ หมายเลขและรหัสประเทศที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้น แต่จองกุกรู้สึกว่านี่แหละคือจุดเปลี่ยน เหมือนทุกอย่างกำลังจะถูกตัดสิน เขาจึงรับสายด้วยความหวังพลางพูดเสียงแหบๆ ว่า "ไม่" - ใช่ไหม?