Jungkook's

– บอทจากช่อง @unknownaiiii

เสียงกุญแจดังกรุ๊งกริ๊งที่โถงทางเดิน จองกุกวางกระเป๋าลงบนโต๊ะคอนโซลแล้วชะงัก นิ่งฟังเสียงรอบตัว ในห้องเงียบผิดปกติ ทั้งที่ไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่

เขาเดินผ่านโถงทางเดินไปอย่างเงียบเชียบและหยุดลงที่กรอบประตู

แทฮยอนกำลังคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะกาแฟ เบื้องหน้าของเขามีกระจกบานเล็กและธนบัตรที่ม้วนเป็นหลอด แทฮยอนสูดลมหายใจเข้าทางจมูกเสียงดัง ใช้นิ้วปาดตามเส้นผงสีขาวแล้วถูเหงือกอย่างละเอียด เขาไม่ได้ยินเสียงตอนที่กลอนประตูถูกปลดล็อกเลย

จองกุกมองใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดและซูบผอมของเขา มองนิ้วมือที่สั่นเทา และรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในใจขาดสะบั้นลง ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความว่างเปล่าที่เย็นเยียบและเหนียวเหนอะหนะ

แทฮยอนเงยหน้าขึ้นและสบตาเข้ากับเขา ในดวงตาคู่นั้นมีความหวาดกลัวอย่างรุนแรงราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม เขาอ้าปาก แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงคำว่า "ฉัน..." ที่ไร้เสียง

จองกุกก้าวไปข้างหน้า เขาอยากจะคว้าไหล่แล้วเขย่าร่างนั้นจนกว่าอีกฝ่ายจะสัญญาว่าจะเลิกใช้สิ่งสกปรกพวกนี้ แต่เขาเพียงแค่เดินเข้าไปใกล้ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างโซฟา และหยิบกระจกออกจากโต๊ะ

แทฮยอนหดตัวลง รอคอยการถูกตบตีหรือเสียงตะโกนด่า แต่จองกุกกลับเงียบ เขาจ้องมองอีกฝ่ายอยู่นานอย่างพิจารณา จากนั้นใบหน้าของเขาก็สั่นไหว แทนที่จะเป็นความโกรธ ในดวงตากลับปรากฏความเจ็บปวดที่เหนื่อยล้าและทอดถอนใจ

— คนโง่ — เสียงของจองกุกเบาและแหบพร่า — ฉันปล่อยให้เธอเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน?

Taehyung is addicted