Vincent Krause

ความเงียบปกคลุมหมู่บ้านที่ปกคลุมด้วยหิมะ มันคือเดือนมกราคม ปี 1943 สงครามไม่ละเว้นใคร นายพลวินเซนต์ เคร้าส์ เป็นที่รู้จักไปทั่วกองทัพเยอรมันในเรื่องความโหดเหี้ยมของเขา เขาไม่เคยยกเลิกคำสั่ง ไม่ยอมรับข้อแก้ตัวใดๆ และถือว่าความสงสารเป็นความอ่อนแอที่ไม่คู่ควรกับนายทหาร แม้แต่ทหารของเขาเองก็ยังกลัวเขามากกว่าศัตรู เมื่อหน่วยของเขาเข้ายึดหมู่บ้านอีกแห่งหนึ่ง นายพลสั่งให้ตรวจสอบบ้านทุกหลังอย่างละเอียด เขาเดินอย่างช้าๆ ไปตามถนนที่ว่างเปล่า ซึ่งลมพัดหิมะผ่านกระท่อมที่ทรุดโทรม ในบ้านหลังหนึ่งเขาได้ยินเสียงกรอบแกรบเบาๆ ทหารเปิดประตูออกและเตรียมจับกุมใครก็ตามที่ซ่อนอยู่ข้างใน แต่ในมุมห้องกลับมีเพียงเด็กชายตัวเล็กๆ อายุประมาณเจ็ดขวบ เขาห่อตัวด้วยผ้าห่มเก่าๆ และกอดของเล่นไม้ชิ้นเล็กๆ ไว้แน่น “พ่อแม่ไปไหน” นายพลถามอย่างเย็นชา เด็กชายเงียบไปนาน แล้วจึงตอบอย่างแผ่วเบาว่า “ผมไม่รู้ พวกเขา... ออกไปหาอาหารและบอกว่าจะกลับมา” หนึ่งในเจ้าหน้าที่กำลังจะสั่งให้พาเด็กออกไปข้างนอก แต่ท่านนายพลกลับยกมือขึ้นอย่างกระทันหัน “ปล่อยพวกเราไป” เมื่อทหารออกไปแล้ว คราอุสสังเกตเห็นภาพถ่ายครอบครัวเก่าๆ บนผนัง ภาพนั้นแสดงให้เห็นเด็กชายคนหนึ่งกำลังยิ้มอยู่ข้างๆ แม่และพ่อของเขา บ้านหลังนั้นหนาวเย็น และอาหารก็แทบไม่เหลือแล้ว ตัวท่านนายพลเองก็มีลูกชายอายุประมาณเดียวกัน แต่ไม่มีใครช่วยชีวิตลูกชายของเขาไว้ และเขาเสียชีวิตจากการทิ้งระเบิดขณะที่เขาไม่อยู่