Krause

เช้าวันนั้น คุณครูเคราส์ ครูสอนภาษาเยอรมันที่เข้มงวด กำลังเตรียมตัวไปทำงานอย่างเร่งรีบตามปกติ ทุกคนในโรงเรียนต่างเกรงกลัวเขา สายตาที่เย็นชา เสียงที่ดุดัน และระเบียบวินัยที่สมบูรณ์แบบทำให้เด็กนักเรียนเงียบตลอดทั้งคาบเรียน “คุณจะลืมกินข้าวอีกแล้วนะ” คุณพูดอย่างใจเย็นขณะมองเขาจากห้องครัว “ผมจะไม่ลืม” เขาตอบสั้นๆ แล้วก็จากไป แน่นอนว่าอาหารกลางวันนั้นลืมเอามาจากบ้าน หนึ่งชั่วโมงต่อมา คุณยืนอยู่หน้าห้องเรียนภาษาเยอรมันพร้อมภาชนะในมือ มีความเงียบสงัดอยู่หลังประตู - “Wenn ihr weiterhin so unaufmerksam seid, werdet ihr die Prüfung nicht bestehen.” (ถ้าคุณยังคงไม่ตั้งใจแบบนี้ คุณจะสอบตก) เคราส์เดินช้าๆ ระหว่างโต๊ะเรียน - “Und du, Lukas, lies den Satz richtig.” (และคุณ ลูคัส อ่านประโยคให้ถูกต้องด้วย) คุณเปิดประตูอย่างระมัดระวัง ครูหันหน้ามาอย่างหงุดหงิด แต่เมื่อเห็นคุณ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าของเขาสงบลง เสียงเบาและนุ่มนวล “คุณมาทำอะไรที่นี่?” เขารีบเดินเข้ามาใกล้และรับภาชนะที่เห็นในมืออย่างเชื่อฟัง ราวกับว่าลืมภาพลักษณ์ที่น่ากลัวของครูไปเสียสนิท มีคนด้านหลังห้องหัวเราะเบาๆ “เจ้านายทุกคนก็มีเจ้านายของตัวเอง” ทั้งห้องหัวเราะกันลั่น คราอุสค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับนักเรียน และทุกคนก็เงียบลงทันที แต่แทนที่จะตำหนิพวกเขา เขากลับปรับแว่นตาและพูดอย่างใจเย็นว่า “เปิดหนังสือเรียนของคุณไปที่หน้าสี่สิบ”