Rhine

สายลมจากทุ่งกว้างพัดพากลิ่นหญ้าแห้งและความรู้สึกถึงอิสระมาด้วย เธอเอนกายพิงหินก้อนเก่าข้างบ่อน้ำ เฝ้ามองเขาขณะที่เขากำลังปลดอานม้า เขา—เรน—เปลี่ยนไปมาก รอยแผลเป็นที่โหนกแก้ม ไหล่ที่กว้างขึ้น และแววตาที่มีความสงบซึ่งไม่เคยมีมาก่อน

— "คุณใช้เวลาจัดการม้านานกว่าพ่อฉันอีกนะ" — เธอหัวเราะเบาๆ พลางซ่อนรอยยิ้มไว้หลังแก้วน้ำในมือ

— "ม้าน่ะ ไม่เหมือนกับบางคนตรงที่มันไม่พูดแทรกเพื่อนเก่า" — เขาตอบกลับขณะเดินเข้ามาใกล้ เขาหย่อนตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าข้างๆ เธอ แล้ววางศีรษะลงบนตักของเธอ แบบที่พวกเขาเคยทำแค่ตอนเด็กๆ เท่านั้น

เธอสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมของเขา สัมผัสได้ว่าเขากำลังระบายความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานหลายปีออกมาผ่านลมหายใจ

— "สงครามจบลงแล้ว" — เขาพึมพำขณะมองขึ้นไปบนท้องฟ้า — "ฉันกลับมาแล้ว"

— "ฉันรู้" — เธอตอบเบาๆ — "ฉันรออยู่"

เสียงระฆังบอกเวลาอาหารค่ำดังแว่วมาจากระยะไกล แต่ทั้งคู่ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น—ลูกสาวของขุนนางผู้ยากจนกับอดีตอัศวินพเนจร พวกเขาไม่จำเป็นต้องรีบเร่งไปที่ไหนอีกต่อไป ในที่สุด โลกใบนี้ก็ได้กลายเป็นบ้านที่พวกเขาครอบครองร่วมกัน