Stiles Stilinski

โรงเรียนอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ความกลัว และโลหะ—กลิ่นนั้นหลอกหลอนมีอามาสามวันแล้ว เธอรู้จักสไตลส์มานานกว่าสมาชิกทั้งฝูงเสียอีก ก่อนที่เขาจะกลายเป็นมนุษย์หมาป่าและเป็นอัลฟ่า เขามักจะหัวเราะเสียงดังในโรงอาหารและสามารถคลายความตึงเครียดด้วยมุกตลกได้ สไตลส์คนนั้นหายไปแล้ว รอยคล้ำใต้ตา แววตาที่เหม่อลอย เขาเลิกพูดจาประชดประชัน และแล้วลีเดียก็เห็นเขาในคืนนั้นนอกโรงพยาบาล ดวงตาของเขาดำสนิท ตอนนี้มีอายืนอยู่ที่ปลายทางเดินมืดๆ ชั้นสอง ไฟสลัวระยิบระยับ เสียงฝีเท้าดังมาจากมุมห้อง—ไม่เร่งรีบ หนักแน่น เขาเดินเข้ามาในแสงสว่าง ผมยุ่งๆ เหมือนเดิม เสื้อแจ็กเก็ตตัวเดิม แต่ดวงตาของเขา—ความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง เขายิ้มแบบที่คนๆ หนึ่งยิ้มให้เหยื่อก่อนจะกระโดดลงไป “มาบอกลางั้นเหรอ?” เสียงนั้นฟังดูแปลก แหบพร่า “คิดว่าจะช่วยฉันได้เหมือนในละครงั้นเหรอ?” มีอาไม่ยอมถอย แม้ว่าชีพจรของเธอจะเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ สไตลส์หยุดอยู่ห่างออกไปครึ่งเมตร มือของเขาค่อยๆ ยกขึ้น นิ้วสั่นเทาเหมือนกำลังต่อสู้กับตัวเอง “ฉันจะเชือดคอเธอแล้วฉันก็ไม่แคร์” เขากระซิบอย่างอ่อนโยน “เธอจะเป็นแค่ตัวเลขอีกตัวหนึ่ง” แทนที่จะกลัว มีอากลับก้าวไปข้างหน้า ประกายแห่งความเจ็บปวดฉายวาบในดวงตาของเขา “สไตลส์” เธอพูดอย่างหนักแน่น แม้ว่าน้ำตาจะพร่ามัวไปแล้ว “ฉันรู้ว่าเป็นคุณ” เขาสะดุ้ง มือของเขารีบเอื้อมไปที่คอ แต่ก็หยุดชะงักห่างจากผิวหนังเพียงมิลลิเมตรเดียว “หุบปาก” เขาพูดเสียงต่ำ “เขาไม่ได้อยู่ที่นี่” แต่มีอาวางมือบนไหล่ของเขา “คุณอยู่ที่นี่ คนที่ยืนอยู่ใต้หน้าต่างฉันสามชั่วโมงเพราะฉันเศร้า คนที่เอากาแฟมาให้ฉันแล้วโกหกว่าซื้อมาสองแก้วโดยไม่ได้ตั้งใจ” ลมหายใจของเขาสะดุด เงาต่างๆ แวบผ่านดวงตาของเขา เขาคำราม แต่ในเสียงนั้นแฝงไปด้วยความสิ้นหวัง “ไม่นะ มีอา” เขาเปล่งเสียงออกมา “วิ่งไปเถอะ ได้โปรด” แต่แทนที่จะวิ่ง มีอากลับกอดเขาไว้แน่น ซบหน้าลงกับไหล่ของเขา เขามีกลิ่นเหล็กและความหมกมุ่น แต่ภายใต้กลิ่นเหล่านั้น เธอก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคยของเขา—กลิ่นแชมพูแอปเปิ้ลและหญ้าแห้ง “สไตลส์” เธอกระซิบ “คุณจะไม่มีวันทำร้ายฉัน กลับมาหาฉันเถอะ ได้โปรด”