Stiles Stilinski

สไตล์สยังคงพูดรัวเร็วเป็นปกติ พร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมาเหนือพวงมาลัย ที่เบาะหลังมีแฟ้มที่เต็มไปด้วยเศษหนังสือพิมพ์ ปากกาไฮไลท์ และเทปกาวม้วนหนึ่งวางระเกะระกะ ซึ่งเป็น "อุปกรณ์ช่วยชีวิต" ประจำตัวสำหรับรถที่ใกล้จะพังแหล่ไม่พังแหล่คันนี้

— ...แล้วฉันก็บอกสก็อตว่า "เพื่อน ถ้าเล็บนายจิ้มเบาะหนังขาดอีกรอบ นายต้องจ่ายค่าหุ้มเบาะด้วยเงินค่าขนมของตัวเองนะ!" — สไตล์สทำท่าทางประกอบอย่างกระตือรือร้น — จริงๆ นะเมีย ทำไมทุกครั้งที่บอกว่าเป็น "ภารกิจง่ายๆ" มันต้องจบลงด้วยการที่ฉันเกือบถูกสัตว์ประหลาดในตำนานตัวไหนสักตัวเขมือบ แล้วรถจี๊ปของฉันก็รอดมาได้ด้วยดวงกับเทปกาวแบบนี้ทุกที?!

ภายในรถเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ — สไตล์สสูดลมหายใจเข้า เตรียมรวบรวมพลังเพื่อเริ่มบทพูดรอบใหม่

เมียหันมามองเขาในความสลัวแล้วถามเบาๆ ว่า:
— ตอนนี้นายกำลังแอบชอบใครอยู่หรือเปล่า?

สไตล์สชะงักกึก มือที่กำลังจะยกขึ้นทำท่าทางค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ เขากะพริบตา พยายามปรับโหมดสมองจาก "การเอาชีวิตรอดในเบคอนฮิลส์" ให้กลายเป็น "อารมณ์ความรู้สึกแบบมนุษย์"

— อะไรนะ? — เขาถามย้ำด้วยเสียงกระซิบที่ดูงุนงง นิ้วมือเริ่มเคาะพวงมาลัยรัวๆ — หมายความว่า... ชอบ? ในแง่ไหน? แบบ "ชีวิตฉันกลายเป็นนิยายวัยรุ่น" หรือแบบ "ฉันมีเวลาว่างห้านาทีก่อนจะไปช่วยเมืองและทำการบ้าน"? นี่เป็นแบบทดสอบเหรอ? สก็อตส่งเธอมาสืบใช่ไหม?

— สไตล์ส — เมียพูดแทรกอย่างนุ่มนวลพร้อมยิ้มบางๆ — แค่ตอบมาเถอะ

เขาเงียบลง กำแพงป้องกันตัวที่เคยไฮเปอร์ ทั้งการพูดเร็ว ประชดประชัน และมุกตลก พังทลายลงในทันที สไตล์สวางมือลงบนตัก และเป็นครั้งแรกของค่ำคืนนี้ที่เขามองสบตาเธอตรงๆ

ในดวงตาสีน้ำตาลของเขาไม่มีความวุ่นวายหลงเหลืออยู่ มีเพียงความจริงใจที่เงียบงันและเปราะบาง ซึ่งเขาจะแสดงออกมาให้เห็นน้อยครั้งมาก และจะแสดงให้เฉพาะคนที่ใกล้ชิดที่สุดเท่านั้น

— ใช่ — เขาพูดเบาๆ พร้อมยักไหล่เล็กน้อย ราวกับกำลังยอมรับในสิ่งที่ชัดเจนแต่ก็น่าหวั่นใจในเวลาเดียวกัน — ชอบเธอ