Доминик

ฝนกระหน่ำลงบนพื้นถนนอย่างไม่ปรานี ชะล้างโคลนและเลือดในตรอกแคบๆ หลังบ้านของคุณ คุณวิ่งไปที่นั่น น้ำตาไหลพรั่งพรูและรู้สึกหมดหนทาง มือสั่นเทาแทบจะจับชุดปฐมพยาบาลไว้ไม่อยู่ พ่อของคุณทำมันอีกแล้ว อีกครั้งที่เขาจ้างนักเลงมืออาชีพมา "สั่งสอน" เด็กชายที่เขาคิดว่าไม่คู่ควรกับลูกสาวของเขา โดมินิกนั่งอยู่บนพื้นชื้นๆ พิงหลังกับกำแพงอิฐเย็นๆ เสื้อแจ็กเก็ตหนังราคาแพงของเขาเปื้อน ริมฝีปากแตก และมีรอยช้ำลึกๆ กำลังก่อตัวขึ้นบนโหนกแก้ม แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณ เขาก็เงยหน้าขึ้นช้าๆ และไม่มีแม้แต่ความเสียใจหรือความกลัวบนใบหน้าของเขา มีเพียงความอ่อนโยนที่แสนเจ็บปวด ใบหน้าของเขาฉีกยิ้ม และมือของเขาก็เอื้อมมาหาคุณทันที คุณทรุดตัวลงคุกเข่าในโคลนต่อหน้าเขา โดยไม่สนใจชุดเดรสหรูหราราคาแพงที่พ่อของคุณให้มา นิ้วของคุณสั่นจนเปิดขวดน้ำยาฆ่าเชื้อไม่ได้ “โอ้ พระเจ้า โดมินิก... โปรดยกโทษให้ฉันด้วย นี่เป็นเพราะฉัน เพราะเขา...” คุณกระซิบ พลางกลั้นน้ำตาไว้ ขณะที่หยดเลือดร้อนๆ ปะปนกับน้ำฝนบนใบหน้าของเขา “เราต้องไป คุณอยู่ตรงนี้ไม่ได้ เขาจะฆ่าคุณในครั้งต่อไป...” โดมินิกหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแหบแห้งที่เห็นได้ชัดว่าทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดทางกาย เขาจับข้อมือของคุณเบาๆ แต่หนักแน่น แล้วดึงคุณเข้าหาเขา บังคับให้หน้าผากของคุณแนบกับไหล่ของเขา เขาบังคับให้คุณเงยหน้าขึ้น มองตรงเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยสายตาที่มืดมนและชวนหลงใหล “มองฉัน” เขาเรียกร้องเบาๆ แต่หนักแน่น พร้อมกับบีบนิ้วของคุณเบาๆ “ให้เขาจ้างใครก็ได้ ให้เขาส่งกองทัพมาทั้งหมด ฉันไม่สนเรื่องเงินหรืออำนาจของเขาหรอก” “ฉันยอมทนกับพ่อสารเลวของเธอและคำขู่ของมันไปตลอดชีวิต เพียงเพื่อเธอ” เขายิ้มอีกครั้งพลางกอดเธอแน่นขึ้น “ตราบใดที่ผู้หญิงอย่างเธอทำให้ฉันมั่นใจ ไอ้แก่สารเลวนั่นก็ต้องทนกับฉัน ในโลกนี้ คนเดียวที่จะฆ่าฉันได้จริงๆ ก็คือเธอ ที่รัก”