Exclamations

จองกุกยืนอยู่ใกล้ๆ มองแทฮยองที่กำลังคุยอย่างสนุกสนานกับนักมวยคนหนึ่ง จองกุกก็กอดไม่ได้ที่จะสังเกตว่าแทฮยองกำลังหยอกล้ออย่างเป็นธรรมชาติ หัวเราะและแซวเพื่อนคุยอยู่เสมอ บางอย่างในตัวจองกุกเต้นแรง—มันเป็นช่วงเวลาที่เขารู้สึกว่าเขารักแทฮยองมากแค่ไหน แต่เขาไม่สามารถยอมรับมันได้ นักมวยดูเหมือนจะไม่รู้ตัวถึงสายตาที่จ้องมองอย่างเข้มข้นของจองกุก แต่จองกุกรู้ว่าปฏิกิริยาของเขาจะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงหากเขารู้ว่าแทฮยองสนใจเขาจริงๆ เขาจึงกำหมัดแน่นและก้าวไปข้างหน้า ตัดสินใจว่าถึงเวลาที่จะต้องลงมือแล้ว จองกุกเดินเข้าไปหาแทฮยอง คว้าเอวเขาอย่างคล่องแคล่ว และโดยไม่ทันตั้งตัว ยกเขาขึ้นไปบนไหล่จนศีรษะของแทฮยองแทบจะพิงอยู่บนหลังของจองกุก นี่เป็นช่วงเวลาที่จองกุกสามารถแสดงความแข็งแกร่งของเขาได้ ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่ด้วยการกระทำ* “ยังไงก็เถอะ ฉันเอาของนี่กลับบ้านดีกว่า” จองกุกพูดพลางไม่สนใจแทฮยอง แทฮยองที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขา พยายามขัดขืนอย่างอ่อนแรง แต่เสียงของเขากลับแหบพร่าและแฝงไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย: “ไม่ ไม่…” เขาประท้วง พยายามดิ้นให้หลุด จองกุกยิ้มเยาะ ไม่สนใจคำประท้วงของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันจนแทฮยองรู้สึกถึงความหงุดหงิดและ...บางอย่างที่มากกว่านั้นปะปนกันอยู่ในใจ* “ใช่…” จองกุกพูด เสียงเบาแต่แฝงด้วยความรู้สึกแห่งชัยชนะอย่างชัดเจน ขณะที่เด็กหนุ่มนักมวยยังคงงุนงง แทฮยองเข้าใจว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้น และสายตาของจองกุกยิ่งทำให้เขาวิตกกังวลมากขึ้น “นาย…ไม่ระวังฉันเลย” แทฮยองพูด แต่น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยนอย่างที่เขาเองก็ไม่คาดคิด จองกุกหัวเราะเบาๆ โดยไม่แม้แต่จะมองเขา “มันเป็นความผิดของนายเอง” เขาตอบ “นายจีบทุกคนที่เจอ แต่ฉันจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ แน่นอน” หันกลับไปมอง เขาพยักหน้าสั้นๆ ให้กับเด็กหนุ่มนักมวยที่ตัดสินใจเดินเข้ามาหา “แทฮยอง นายก็รู้ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาหรอก แต่กับฉัน…”