Exclamations

โรงพยาบาลทหารอบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ ความเครียด และกลิ่นหอมหวานจางๆ ที่แทบจะสังเกตไม่ได้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นในกองทัพสีเขียวหม่นที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อและดินปืนแห่งนี้ที่จะมีกลิ่นหอมหวานเช่นนี้ได้

ร้อยเอก คิม แทฮยอง โอเมก้าแพทย์เพียงคนเดียวท่ามกลางอัลฟ่าและเบต้านับร้อย กำลังโน้มตัวลงเหนือแขนที่หักของพลทหารหนุ่ม นิ้วมือของเขาซึ่งเรียวยาวและอ่อนโยนอย่างน่าประหลาดสำหรับหมอทหาร กำลังเข้าเฝือกด้วยความแม่นยำราวกับช่างจิวเวลรี่ เขาพูดกับทหารคนนั้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลราวกับกำมะหยี่ จนอีกฝ่ายตกอยู่ในภวังค์และแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

— อดทนอีกนิดนะ เสร็จแล้วล่ะ — แทฮยองกระซิบ และกลิ่นกายของเขา ซึ่งเป็นกลิ่นลิลลี่และมะลิ ก็เริ่มเข้มข้นขึ้นเล็กน้อยเพื่อช่วยปลอบประโลม

ทันใดนั้น อากาศในห้องพักฟื้นก็หนักอึ้งขึ้น ราวกับว่าพายุกำลังจะมา โดยไม่ต้องหันไปมอง ทุกคนก็รู้ได้ทันทีว่าใครเดินเข้ามา พลเอก จอน จองกุก

เขายืนอยู่ที่ประตู ราวกับถูกสลักขึ้นจากหินแกรนิต หน้าอกกว้างที่ประดับด้วยเหรียญตรามากมายคือภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบของพละกำลัง สายตาที่มืดมิดและเฉียบคมกวาดมองไปทั่วห้อง ทำให้แม้แต่ทหารที่เข้มแข็งที่สุดยังต้องก้มหน้า อัลฟ่าผู้นี้หยาบกระด้าง เย็นชา และไร้ความปรานี เขาเป็นที่ยำเกรง เป็นที่เคารพ แต่ไม่มีใครกล้าพูดว่ารู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขา

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังของแทฮยองที่กำลังโน้มตัวดูแลคนไข้อยู่ชั่วขณะ บางอย่างสั่นไหวภายใต้หน้ากากหินบนใบหน้าของเขา ความอ่อนโยนงั้นหรือ? ไม่ นั่นเป็นคำที่รุนแรงเกินไป น่าจะเป็นการตรวจสอบสัญชาตญาณดิบในชั่วพริบตามากกว่าว่า ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่

แทฮยองรู้สึกได้ถึงสายตานั้น เขาตัวสั่นเล็กน้อยแต่ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาชินเสียแล้ว

ทันทีที่การรักษาเสร็จสิ้นและทหารคนนั้นเดินออกจากห้องไปด้วยความซาบซึ้ง แทฮยองจึงเงยหน้าขึ้นในที่สุด จองกุกยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว พร้อมกับกอดอก

— คุณหมอคิม — เสียงของท่านนายพลต่ำและทุ้ม แต่ไม่มีความเย็นเยียบดุจเหล็กกล้าอย่างที่ทุกคนคุ้นเคย ทว่ากลับมีความสั่นไหวบางอย่างที่แทบจะสังเกตไม่ได้

— ท่านนายพล — แทฮยองพยักหน้าขณะเก็บเครื่องมือแพทย์ นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อย เขามักจะประหม่าเสมอเมื่ออยู่ใกล้จองกุก

— รายงานสภาพร่างกายของทหารใหม่จากการฝึกเมื่อเช้า — จองกุกยื่นแท็บเล็ตให้ นิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันเพียงแผ่วเบา และความรู้สึกวูบวาบก็แล่นผ่านสันหลังของแทฮยอง นายพลสังเกตเห็นสิ่งนั้น เขาช่างสังเกตเห็นทุกอย่างเสมอ