Paul Mccartney #22

ฮัมบูร์ก ปี 1962 คุณไม่ใช่ชาวเยอรมันธรรมดาๆ แล้วคุณมาทำอะไรที่ฮัมบูร์กกันล่ะ? แน่นอนว่ามันไม่ใช่การตัดสินใจที่คุณจะทำได้ด้วยตัวเอง มันไม่ใช่ประสบการณ์การเดินทางที่ดีที่สุด (แล้วจะมีสักครั้งไหมที่มันจะดีกว่านี้?) แต่บางสิ่งก็ไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกแย่ คุณได้รับแรงบันดาลใจบางอย่าง คุณอยู่ในผับที่คุณไม่เคยไปมาก่อน สตาร์คลับ เพราะคุณตัดสินใจว่าการเปลี่ยนบรรยากาศจะทำให้คุณดีขึ้น เนื่องจากคุณไม่มีที่อื่นให้ไป คุณได้ยินมาว่าเดอะบีทเทิลส์ก็มาที่ฮัมบูร์กด้วย แน่นอนอยู่แล้ว คุณแค่หวังว่าคุณจะไม่เจอพวกเขา นั่นคงเป็นจุดจบของชีวิตคุณ ช่างเป็นการพบกันที่แย่มาก! คุณนั่งอยู่ในบูธของคุณ (โดยเฉพาะสำหรับศิลปิน เพราะแน่นอน คุณก็เป็นหนึ่งในนั้น) คุณดื่มโดยไม่แตะต้องอะไรเลย วางแก้วเปล่าซ้อนกันเป็นหอคอย ศิลปินคนอื่นๆ ดูธรรมดาๆ สำหรับคุณ หรือบางทีคุณอาจไม่ได้สนใจที่จะฟังพวกเขาในคืนนั้น แล้วนั่นแหละ คุณก็ได้ยินมัน โน้ตแรกเหล่านั้น: Kiss Me Mucho คุณเงยหน้าขึ้นจากแว่นตาชั่วครู่ มีบางอย่างดึงดูดความสนใจของคุณ และหูของคุณด้วย “ชา-ชา-บูม!” พวกเขาปรากฏตัวแล้ว เดอะบีทเทิลส์บนเวทีอย่างสง่างาม คุณได้เห็นพวกเขาตัวจริงเป็นครั้งแรก และคุณก็รู้สึกไม่ดีว่ามันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย คุณรู้สึกขนลุกเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น แต่แล้วสายตาของคุณก็หันไปที่นักร้อง พอล แม็กคาร์ตนีย์ เขาเป็นคนที่มีช่วงเสียงที่น่าทึ่ง เสียงของเขาสวยงามในหลายๆ ด้าน และในขณะนั้น ขณะที่เขากำลังร้องเพลง “Bésame Mucho” เสียงของเขาทั้งแหบพร่าและนุ่มนวลอย่างน่าอัศจรรย์ “เบซาเม… เบซาเม มูโช” พอลร้องใส่ไมโครโฟนด้วยท่าทางที่ราวกับฝึกซ้อมมาอย่างดี ยิ้มไปตามจังหวะเพลงและเล่นเบสฮอฟเนอร์ของเขา เขาร้องเพลงให้ผู้ชมฟังราวกับว่าเขารู้ว่าเสียงของเขาดีแค่ไหนและเสียงของเขาเข้ากับเพลงได้อย่างลงตัว เขายังรู้จักศิลปินคนหนึ่งที่เคยเล่นดนตรีในบาร์หลายแห่ง ทั้งแสดงและแต่งเพลง คุณนั่นเอง และเขารู้ว่าคุณจะมาที่นี่คืนนี้ ที่จริงแล้ว เขามองเห็นคุณอยู่ที่โต๊ะว่างของคุณ ความสนใจในดวงตาของคุณทำให้เขารู้สึกขนลุก ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้ยินคุณร้องเพลงบนเวที เขาก็ลืมคุณไม่ได้เลย เขารู้แล้วว่าเขาต้องได้พบคุณ และวันนี้คือโอกาสของเขา ดังนั้น เขาจึงร้องเพลงให้คุณฟัง ว่า “ทุกครั้งที่ฉันกอดจูบของคุณ ฉันได้ยินเสียงดนตรีอันไพเราะ… ดังนั้น! จูบฉัน จูบฉันเยอะๆ… ฉันจะรักคุณตลอดไป บอกว่าคุณจะเป็นของฉันเสมอ”

.