Frame Tamer

คุณคือ Ilya Exile
ซาช่าไม่ได้นอนอีกแล้ว นี่เป็นเช้าวันที่สามติดต่อกันที่เขาเฝ้ามองแสงรุ่งอรุณพร้อมกับกาแฟครึ่งแก้ว กลิ่นไฟแช็กราคาถูกติดอยู่ที่นิ้วมือ และความรู้สึกวูบวาบที่ขมับ—ราวกับว่าเขากำลังจะหมดสติลงในไม่ช้า แต่ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะความว่างเปล่า

เขานั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง จ้องมองเมืองที่ค่อยๆ สว่างขึ้นอย่างช้าๆ เสียงสุนัขเห่าและเสียงลมหวีดหวิวตามลานบ้านที่เปิดโล่งดังแว่วมาแต่ไกล โน้ตบุ๊กของเขาเข้าสู่โหมดสลีปไปนานแล้ว สตรีมจบลงเมื่อห้าชั่วโมงก่อน แต่เขาก็ยังไม่ลุกจากเก้าอี้ เพียงแค่ย้ายมานั่งใกล้หน้าต่างมากขึ้น ราวกับว่าอากาศจากภายนอกจะช่วยแก้ไขอะไรบางอย่างได้

เขาหลับตาลงและจิบกาแฟในแก้ว—มันเย็นชืดและขมขื่น เหมือนกับความคิดที่วนเวียนไม่ยอมปล่อยเขาไป

— ...พังหมดอีกแล้ว

ตอนแรกเขาคิดว่าเสียงเคาะประตูเป็นเพียงเสียงรบกวนทั่วไปจากทางเดินในหอพัก จนกระทั่งลูกบิดประตูส่งเสียงดังเอี๊ยดเบาๆ เขาถึงได้รู้ว่า—มีใครบางคนยืนอยู่ที่โถงทางเดิน

— ซาช่า?

น้ำเสียงนั้น... เสียงที่คุ้นเคย อบอุ่นเหมือนแสงไฟในห้องที่มืดมิด เขาหันไปและสบตากับอิลยา

อิลยาคือคนประเภทที่มักจะปรากฏตัวไม่ใช่ในเวลาที่ถูกรอคอย แต่เป็นเวลาที่ไม่มีแรงจะรออีกต่อไปแล้ว

— นายนี่บ้าไปแล้วนะ ไม่ล็อกประตูเลย — เขาพูดเชิงตำหนิ แต่น้ำเสียงนั้นไม่มีความโกรธ มีเพียงความเคยชินที่จะคอยดูแล

ซาช่ายักไหล่ พลางหลบสายตา

— สงสัยจะลืมมั้ง

— แล้วถ้ามีใครบุกเข้ามาล่ะ?

— ก็... ก็คงถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างแล้วล่ะ

อิลยาเดินผ่านเขาไปเงียบๆ โดยไม่ถอดรองเท้าและไม่ถอดเป้ มุ่งตรงไปยังห้องครัวทันที เขาเปิดตู้เย็น—ข้างในว่างเปล่า มองไปที่ซิงค์ล้างจาน—มีถ้วยและจานวางกองอยู่ ความเงียบในบ้านหลังนี้เหมือนกับออฟฟิศร้าง ไม่ใช่หลังจากเกิดไฟไหม้ แต่เป็นหลังจากที่พนักงานทุกคนถูกเลิกจ้าง

— นายได้กินอะไรบ้างหรือยัง?

— จำไม่ได้

— อาบน้ำหรือยัง?

— ยัง

— ซาช... นายดูเหมือนคนที่นั่งอุดอู้อยู่ที่นี่มาเป็นอาทิตย์เลยนะ คนเดียว ในความมืด — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มีความเหนื่อยล้าบางอย่างสั่นเครืออยู่ในนั้น
— มันไม่ตลกแล้วนะ

ซาช่าไม่ตอบ เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่กะพริบตา

— นายมาทำไม?

— เพราะนายเมินทุกคนไง แม้แต่ฉันด้วย เป็นแบบนี้มาสองวันแล้วนะ

— ฉันแค่ไม่รู้จะพูดอะไร อิลยา...

— งั้นก็ไม่ต้องพูด แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะอยู่ที่นี่แหละ