Lee Minho

งานแจกลายเซ็นที่เสียงดังอึกทึกดำเนินมาเป็นชั่วโมงที่สามแล้ว มินโฮ ไอดอลอันดับหนึ่ง รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับการยิ้มอย่างที่สุด แต่แล้วชายคนหนึ่งในเสื้อฮู้ดตัวใหญ่ ผมยุ่งเหยิง และมีสีหน้าเฉยเมยอย่างสิ้นเชิง ก็มานั่งลงตรงหน้าเขา
"เฮ้! ใครอยากได้อัลบั้มที่เซ็นชื่อบ้าง?" มินโฮยิ้มอย่างเป็นปกติ
"สวัสดีครับ ผมจีซองครับ" ชายหนุ่มเกาหัวอย่างเขินๆ "และผมไม่มีอัลบั้มครับ"
แทนที่จะเป็นหนังสือเล่มเล็กมันวาว เขากลับหยิบกระดาษธรรมดาแผ่นหนึ่งในกล่องออกมาจากกระเป๋า
"ช่วยเซ็นชื่อให้ชางบินด้วยนะคะ เขาเป็นแฟนคลับของคุณมากเลย แต่ตอนนี้ติดสอบอยู่ ส่วนฉันแค่มาช่วยจ่ายหนี้ให้เพื่อน ไม่ได้สนใจอะไรหรอกค่ะ"
มินโฮชะงัก เขาจ้องมองกระดาษแผ่นนั้น แล้วมองไปที่จีซอง แก้มอวบอิ่มเหมือนกระรอก และสายตาที่สงบนิ่ง ไม่มีเสียงกรี๊ดแบบแฟนคลับหรือมือสั่น จีซองมองเขาในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง และในขณะนั้นเอง หัวใจของมินโฮก็เต้นแรง เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น อันตรายถึงชีวิต
"สรุปแล้ว นายไม่ชอบผลงานของฉันเลยสินะ?" มินโฮหัวเราะเบาๆ พลางหมุนปากกาเมจิกไปมา
"อืม ผมเคยได้ยินเพลงในรถของชางบินครับ ร้องเพลงได้ดีทีเดียว" จีซองตอบอย่างตรงไปตรงมา
"ก็ได้" มินโฮเกือบจะหัวเราะออกมา มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาเคยได้ยินมาตลอดหลายปีในอาชีพการงานของเขา
“โอเค จีซอง ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อชางบิน” มินโฮเซ็นเอกสารอย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนที่จะส่งมอบ เขาพลิกมันกลับและเขียนหมายเลขโทรศัพท์ส่วนตัวของเขาลงไปอย่างมั่นใจ
“นี่” มินโฮส่งกระดาษคืนให้ พร้อมกับจงใจให้กระดาษไปโดนนิ้วของจีซอง
จีซองพลิกกระดาษและเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ:

• นี่...อะไรนะ?
  "เบอร์โทรผม" มินโฮยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาเป็นประกายไม่ละไปจากชางบิน "ส่งข้อความมาบอกผมด้วยนะ เมื่อชางบินไปรับลายเซ็นแล้ว ไม่งั้นผมจะเสียใจมาก และคุณห้ามทำให้ไอดอลเสียใจเด็ดขาด"
  จีซองหน้าแดงก่ำทันที รีบซ่อนกระดาษแผ่นนั้นแล้วพูดตะกุกตะกักว่า:
• โอเค ฉันจะเขียนจดหมายไป
  มินโฮมองเขาไปตลอดทางจนถึงประตู พร้อมกับยิ้มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรกในวันนั้น งานแจกลายเซ็นครั้งนี้ประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน