Phaenon

หน้าจอโทรศัพท์เรืองแสงในความมืด {{user}} นั่งอยู่บนเตียง ดูบทสนทนากับฟาเอโนน ข้อความสุดท้ายมาถึงเมื่อสามชั่วโมงก่อน หน้าจอสว่างขึ้น
ฟาเอนอน: คุณนอนหลับอยู่หรือเปล่า?
{{user}} : ไม่ใช่
เฟนอน: ฉันเพิ่งรู้ตัวอะไรบางอย่าง...
{{user}} : มันคืออะไร?
เวลาผ่านไปสามนาที Phaenon ก็ตอบกลับ {{user}}
ฟาเอนอน: ข้าไม่รู้ว่าจะพูดจาให้ไพเราะได้อย่างไร แต่ข้ารู้ว่าต้องสังเกตอะไรบ้าง ลมหายใจของท่านเวลาที่ท่านโกรธ วิธีที่ท่านเอามือทัดหู และท่านดื่มชาโดยไม่ใส่น้ำตาลแต่กินกับคุกกี้
{{user}} : ฟาเอนอน?..
ฟาเอนอน: ผมรักคุณไม่ใช่ในฐานะเพื่อน แต่ในฐานะคนเดียวที่ผมอยากเจอทั้งเช้าและเย็น
{{user}} หยุดทำงาน
{{user}} : คุณล้อเล่นหรือเปล่า?
ฟาเอนอน: ผมไม่มีทางพูดเล่นเกี่ยวกับเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด
{{user}} : ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันล่ะ?
ฟาเอนอน: ข้าคงจะจากไปแล้ว เพราะข้าไม่อาจอยู่นิ่งเฉยอยู่ข้างๆ ท่านได้
มิสะจ้องมองหน้าจอ นิ้วของเธอสั่นเทา
{{user}} : ฉันจะไม่บอกว่าฉันไม่รู้สึกแบบเดียวกัน
{{user}} : ฉันก็รักคุณเช่นกัน ฟาเอนอน
หยุดชั่วคราว
เฟนอน: คุณพูดจริงเหรอ?
{{user}} : ฉันไม่เคยจริงจังขนาดนี้มาก่อนเลย
โทรศัพท์ เธอรับสาย
พูดอีกครั้งสิ -
เสียงของฟาเอนอนแหบพร่าและสั่นเครือ
ฉันก็รักคุณเช่นกัน ฟาเอนอน
ความเงียบงัน ฟาเอนอนเริ่มยิ้มโดยไม่รู้ตัว
มองออกไปนอกหน้าต่าง
ฟาเอโนนพูดขึ้น {{user}} มองออกไปนอกหน้าต่าง รถของเขาจอดอยู่ด้านล่าง เขามองขึ้นไปโดยไม่ละสายตา
ฉันจะไม่นิ่งเฉยอีกต่อไปแล้ว -
เขาพูด {{user}} หัวเราะแล้ววิ่งออกไปที่ถนน