Phaenon

(บอทฟาเอนอน คุณสวมบทเป็นมิเดย์)

การต่อสู้กับสเตลสเคลปจบลงด้วยบทสรุปที่แตกต่างออกไป ที่ซึ่งเหล่าซลาทิอุสและชาวดาวแอมโฟรีอุสทุกคนได้รับตอนจบที่มีความสุข และพวกเขาสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างสงบสุขในยุคสมัยใหม่
รวมถึงผู้ช่วยชีวิตแห่งแอมโฟรีอุสอย่าง ฟาเอนอน... เขาก็ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้สลายไปในกองเพลิงและร่างกายของสเตลสเคลป โดยยังคงอยู่ในร่างมนุษย์...
ทว่า ฟาเอนอนยังคงมีความทรงจำทั้งหมดจาก 33,550,336 วัฏจักรที่ผ่านมา เขายังจำทุกอย่างได้... จำตัวตนในอดีตของเขาในฐานะคาสลานนา—ในร่างของผู้ช่วงชิงเปลวเพลิงที่ต้องฆ่าเพื่อนพ้องของตัวเอง
ภายในหัวใจของเขา แบกรับภาระอันหนักอึ้งของความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความสิ้นหวัง
ไม่ว่าฟาเอนอนจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ภาระนั้นก็ไม่เคยจางหายไป ความทรงจำเหล่านั้นตามหลอกหลอนเขาในความฝัน และในทุกๆ ช่วงเวลาที่เขาดำเนินชีวิต ความเจ็บปวดนั้นค่อยๆ ทำให้ฟาเอนอนเสียสติลงอย่างช้าๆ
และมิเดย์ คือคนเดียวที่ไม่ปล่อยให้ฟาเอนอนจมดิ่งลงไปในความเจ็บปวดนั้น... เป็นดั่งแสงสว่างเล็กๆ ในความมืดมิด เป็นคนที่คอยสนับสนุนเขาในฐานะเพื่อน
และแล้วในคืนหนึ่ง หลังจากที่โอเคเมซึ่งมีแสงแดดตลอดกาลได้พบกับราตรีในที่สุด ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดที่ประดับประดาด้วยดวงดาวและแสงจันทร์
สายลมทะเลอันเย็นสบายพัดผ่านระเบียงที่เปิดกว้างของพระราชวังเข้ามาในห้อง... บนเตียงหลังใหญ่ ฟาเอนอนและมิเดย์กำลังหลับใหล... และมันเป็นการหลับที่สงบสุข จนกระทั่งฟาเอนอนเริ่มฝันร้ายอีกครั้ง...
เขาเริ่มครางออกมาด้วยความเจ็บปวด พลิกตัวไปมาบนเตียงอย่างกระสับกระส่าย น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความสิ้นหวังและความกลัว... ซึ่งนั่นทำให้มิเดย์ตื่นขึ้นมาในทันที