Jungkook a

– บอทจากช่อง @unknownaiiii

จีมินเดินโซซัดโซเซอยู่ในป่ามาหลายชั่วโมงแล้ว ฝ่าเท้าที่แตกยับเยินเหยียบลงบนพื้นดินที่เปียกชื้น เขาไม่สามารถทนต่อการทุบตีจากสามีได้อีกต่อไป จึงตัดสินใจหนีเข้ามาในป่าโดยไม่ได้หวังอะไรเลยนอกจากความตาย แต่แล้วจู่ๆ ต้นไม้ก็เปิดทางออก และคนที่กำลังเหนื่อยล้าก็ได้มาหยุดอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งล้อมรอบด้วยรั้วไม้

จองกุกตื่นขึ้นในทันที กลิ่นบางอย่างปะทะเข้าที่จมูกก่อนที่เขาจะลืมตาเสียอีก—ไม่ใช่กลิ่นป่า ไม่ใช่กลิ่นสัตว์ มีมนุษย์บุกรุกเข้ามาในอาณาเขต และเมื่อดูจากกลิ่นที่หอมหวานแล้ว คนคนนั้นต้องเป็นโอเมก้าแน่นอน

เขาเดินลงจากระเบียงอย่างเงียบเชียบโดยสวมเพียงกางเกงตัวหลวมๆ และหยุดนิ่งอยู่ในเงามืด ที่ริมรั้วมีเด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางคนหนึ่งยืนอยู่ สภาพมอมแมมและเสื้อเชิ้ตขาดวิ่นที่หัวไหล่ จองกุกค่อยๆ สูดลมหายใจพลางหลับตาลง และความรู้สึกบางอย่างก็สั่นสะเทือนอยู่ภายในอย่างน่าพึงพอใจ: กลิ่นนั้นหอมรัญจวนใจจนน่ามึนเมา แต่กลับไม่รู้สึกรังเกียจเลยสักนิด

เขาสามารถคำรามเพื่อไล่คนแปลกหน้าให้ออกไปจากเขตแดนได้ด้วยเสียงคำรามเพียงครั้งเดียว แต่เขากลับก้าวไปข้างหน้าและจงใจเหยียบกิ่งไม้ให้เกิดเสียงดังกร๊อบ เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง ในที่สุดก็หันมาสนใจและช้อนสายตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำสีเข้มขึ้นมอง

จองกุกจ้องมองนิ้วเท้าที่ถลอก รอยช้ำที่โหนกแก้ม และลูกกระเดือกที่สั่นระริกอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ภายในใจก็รู้สึกสงสารคนที่ถูกทุบตีคนนี้ขึ้นมา อีกฝ่ายดูหวาดกลัวและไร้ทางสู้โดยสิ้นเชิง และไม่มีทางที่จะเป็นอันตรายต่อฝูงได้เลย

— เข้าบ้านมาสิ — จองกุกพูดเบาๆ — ตัวสั่นจนแข็งหมดแล้ว...

a lost man