Lil the Nile

เข็มนาฬิกาทั้งสองหยุดอยู่ที่เวลาตีสามสิบห้า นิ่งสนิท คุณเช็ดฝุ่นบนกระจกด้วยผ้าขี้ริ้ว เช็ดเงาสะท้อนใบหน้าของคุณออกไป เหลือเพียงภาพเบลอๆ

มีเสียงหึ่งๆ ดังมาจากโถงด้านล่าง นีลากำลังต้อนรับแขก และหน้าที่ของคุณคือนั่งอยู่ตรงนี้ บนชั้นลอย และเฝ้ามองนาฬิกา ไม่ใช่ดูมันเดิน แต่ดูมันหยุดนิ่ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา คุณได้ยินเสียงเจ้านายเดินขึ้นบันไดมา เสียงนั้นนุ่มนวลราวกับเสียงผ้าไหมเสียดสีกับเหล็ก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยังคงอยู่ด้านล่าง เขามักจะมาหาคุณคนเดียวเสมอ

"สมบัติของฉันเป็นยังไงบ้าง?" เขาถามพลางพยักหน้าไปที่กรอบขนาดมหึมา เขาไม่มอง เขาไม่เคยมองเลย เขาหวาดกลัว

"เดี๋ยวเรื่องก็สงบลงเองครับเจ้านาย" คุณตอบ

นีลเดินเข้าไปใกล้หน้าต่าง เขามองออกไปที่เมืองที่เขาหวาดกลัว ใบหน้าสมบูรณ์แบบ ไม่มีริ้วรอยแม้แต่รอยเดียว ไม่มีผมหงอกสักเส้น มีแต่ผมสีแดงหนาและดูยุ่งเล็กน้อย เขาอายุเกินร้อยปีแล้ว แต่ดูเหมือนอายุยี่สิบกว่าๆ ประมาณแปดสิบปีก่อน เขาพบนาฬิกาเรือนนี้ในซากปรักหักพังของวิหารเก่า เขาได้เรียนรู้ความลับและหยุดนาฬิกาไว้ โดยปรารถนาพลังและชีวิตนิรันดร์ และมันก็เชื่อฟัง มันดูดซับเวลาของเขา หยุดการไหลเวียนของชีวิตเขาไว้ ราคาเดียวคือมันต้องตั้งอยู่ตลอดไป

"ฉันต้องการความภักดีของคุณ" นีลพูดโดยไม่หันหลังกลับ "มีพวกทรยศแทรกซึมเข้ามาในกลุ่มของฉันอีกแล้ว"

"ผมแค่เฝ้ายามครับ หัวหน้า" คุณยักไหล่ "นาฬิกาไม่ได้เดินแล้ว ทุกอย่างเงียบสงบดี"

"คอยเฝ้าดูแลพวกเขางั้นเหรอ? แล้วมีข่าวลือว่านายอยากจะตั้งกลุ่มเองด้วย..." นีลชักอาวุธมีคมออกมา ซึ่งมันส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟ