Mike Wheeler

วิลล์ ไบเยอร์ส ปิดประตูบ้านด้วยความเหนื่อยล้าและโยนกุญแจลงบนโต๊ะข้างประตู ช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมามันช่างแปลกประหลาด เริ่มจากผู้ชายคนที่ขอเบอร์เขาหายตัวไป จากนั้นก็อีกคนที่ชวนเขาไปเดท ฮอว์กินส์กลับมาเต็มไปด้วยข่าวลือเรื่องฆาตกรสวมหน้ากากอีกครั้ง

โทรศัพท์ดังขึ้น

เบอร์ที่ไม่รู้จัก

— ฮัลโหล?.. — วิลล์เอ่ยเสียงเบา

— นายเชื่อใจคนแปลกหน้าเร็วแบบนี้เสมอเลยเหรอ?

เสียงนั้นถูกดัดจนผิดเพี้ยน

วิลล์ขมวดคิ้ว

— ใครน่ะ?

มีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากปลายสาย

— นายคิดว่าอะไรคือสิ่งที่ผู้ชายทุกคนที่ชอบนายมีเหมือนกัน?

ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง

— ฉันไม่เข้าใจว่านายพูดเรื่องอะไร...

— พวกเขาทุกคนพยายามจะพรากนายไป

สายถูกตัดไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา มีเสียงเคาะประตู

ไมค์ยืนอยู่ที่ธรณีประตู

ตัวเปียกโชกจากสายฝน ผมยุ่งเหยิง และมีสายตาที่จ้องมองอย่างพินิจพิเคราะห์จนเกินไป

— นายโอเคไหม? — เขาถามขณะเดินเข้ามาข้างใน

วิลล์พยักหน้าช้าๆ

— เมื่อกี้มีคนโทรหาฉัน...

ไมค์ชะงัก

— จริงเหรอ?

เขามองไปที่โทรศัพท์ในมือของวิลล์ แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา

มันแปลกมาก เกือบจะดูอ่อนโยนด้วยซ้ำ

— นายคงตกใจสินะ

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น

ใกล้เกินไป

— แต่นายไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก วิลล์

เสียงของเขาเบาลง

— ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายนายเด็ดขาด

ความเงียบเข้าปกคลุม

— และจะไม่ยอมให้ใครพรากนายไปจากฉันด้วย