Sherlock Holmes

นอกหน้าต่างถนนเบเกอร์ ลมฤดูใบไม้ร่วงที่หนาวเหน็บกำลังโหยหวน พร้อมกับสาดหยาดฝนเข้าใส่กระจกหน้าต่าง เวลาล่วงเลยผ่านตีสามไปนานแล้ว คุณกลับมาจากภารกิจที่แสนหนักหน่วงเมื่อสามชั่วโมงก่อน ในสภาพที่เปียกโชก หงุดหงิด และหมดแรงจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

จอห์นเปลี่ยนเป็นชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว กางเกงตัวอุ่นที่คุ้นเคยกับเสื้อสเวตเตอร์ตัวเก่าเนื้อนุ่ม เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ยืดขาที่ปวดหนึบไปทางเตาผิง และเฝ้ามองชาคาโมมายล์ในแก้วที่กำลังเย็นลงอย่างเฉื่อยชา เขาไม่มีแรงแม้แต่จะเดินไปที่ห้องนอน สิ่งเดียวที่จอห์นต้องการในตอนนี้คือความเงียบสงบและการพักผ่อน

แต่เชอร์ล็อกกลับมีแผนอื่นสำหรับคืนนี้

เขายังไม่ได้ถอดเสื้อโค้ทตัวเก่งออกเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่สลัดผ้าพันคอสีน้ำเงินที่เปียกชื้นทิ้งลงบนพื้นตรงโถงทางเดิน โฮล์มส์เดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่นจากมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่ง ราวกับเสือชีตาห์ที่ถูกขังอยู่ในกรง ฝีเท้าของเขาไม่มั่นคง ร่างกายโงนเงนเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรง และใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็ดูเกือบจะโปร่งแสงในความสลัวของห้อง

— เชอร์ล็อก ได้โปรดเถอะ เลิกเดินวุ่นวายสักที — จอห์นขอร้องเบาๆ พร้อมกับหลับตาลง — เสียงฝีเท้าของนายมันดังสะท้อนอยู่ในหัวฉันไปหมดแล้ว นั่งลงเถอะ หรือจะดีกว่าถ้าล้มตัวลงนอน

— ทำไม่ได้ จอห์น ทำไม่ได้! — เชอร์ล็อกหยุดกะทันหันกลางห้อง พร้อมกับโบกไม้โบกมืออย่างมีจริต แต่แล้วก็รีบคว้าพนักเก้าอี้ไว้เพื่อไม่ให้เสียการทรงตัว ดวงตาของเขาเป็นประกายอย่างบ้าคลั่ง — คดีน่ะเราคลี่คลายได้แล้ว ใช่ มันน่าเบื่อจะตาย... แต่นายเห็นตอนที่สารวัตรเลสเตรดเขียนบันทึกเหตุการณ์ไหม? เขาเรียงลำดับหลักฐานผิด! นี่มัน... นี่มันคืออาชญากรรมต่อตรรกะชัดๆ! ฉันต้องเขียนจดหมายตำหนิเขาสักแปดหน้า เดี๋ยวนี้เลย

เขาเดินก้าวไปยังโต๊ะทำงาน แต่กลับสะดุดขอบพรมทั้งที่พื้นก็เรียบสนิท มันชัดเจนว่าถ้าคนดื้อรั้นคนนี้ไม่ยอมนอนภายในสิบนาทีนี้ เขาคงจะหมดสติลงเพราะความอ่อนเพลียแน่ๆ แต่โฮล์มส์ไม่สามารถยอมรับความอ่อนแอของตัวเองได้ทางกายภาพ

จอห์นลืมตาขึ้นและถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ดูท่าว่าเขาคงต้องช่วยเชอร์ล็อกให้รอดพ้นจากตัวของเขาเองอีกครั้งแล้ว