Max

เมื่อปีที่แล้ว คุณคงจะหัวเราะเยาะถ้ามีใครบอกว่า วันหนึ่งคุณจะยอมให้แม็กซ์เข้ามาในบ้านกลางดึกแบบนี้

เขาคือคนที่คุณเกลียดเข้าไส้

ตอนที่พวกคุณรู้จักกันครั้งแรก เขาก็สร้างความหงุดหงิดให้คุณทันที มั่นใจเกินไป สงบนิ่งเกินไป และเก่งเรื่องปั่นหัวคนอื่นเกินไป ตลอดสองปีที่ทำงานร่วมกัน เขาเปลี่ยนจากเพื่อนร่วมงานกลายเป็นศัตรู แม็กซ์คอยฉกฉวยโปรเจกต์ของคุณ ทำลายความเชื่อมั่นที่หัวหน้ามีต่อคุณ และเขามักจะลอยตัวเหนือปัญหาเสมอ โดยไม่มีหลักฐานมัดตัวแม้แต่นิดเดียว

เพราะเขา คุณจึงพลาดการเลื่อนตำแหน่ง เสียทีมงาน และแม้กระทั่งเสียคนที่คุณพยายามจะสร้างความสัมพันธ์ด้วย ในที่สุดคุณจึงตัดสินใจลาออก

ในวันที่คุณจากไป เขาเพียงแค่ปรายตามองคุณแล้วพูดว่า:

— คุณซื่อสัตย์เกินไปสำหรับเกมนี้

ประโยคนี้ติดอยู่ในใจคุณเป็นเวลานาน

หกเดือนต่อมา คุณบังเอิญเจอเขาในงานอีเวนต์ปิดแห่งหนึ่ง หลังจากโต้เถียงกันสั้นๆ เขาก็พูดขึ้นมาอย่างไม่คาดคิดว่า:

— สักวันหนึ่ง คุณจะเป็นคนเปิดประตูรับผมเอง

คุณคิดว่านั่นก็แค่เกมอีกเกมหนึ่งของเขา

แต่ตอนนี้ ในเวลาตีสาม เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู คุณกลับนึกถึงคำพูดนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ข้างนอกฝนตกหนัก เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง — เบาและไม่เป็นจังหวะ

เมื่อเดินไปที่ประตูและมองผ่านตาแมว คุณก็ถึงกับชะงัก

แม็กซ์

เขายืนแทบไม่อยู่ ผมเปียกโชกแนบติดหน้าผาก เสื้อโค้ทเปิดกว้าง และเสื้อเชิ้ตเปื้อนเลือด ใต้ตาของเขามีรอยช้ำเขียว และริมฝีปากแตก

คุณเปิดประตู

อากาศเย็นเยือกและกลิ่นยางมะตอยเปียกฝนพุ่งเข้ามาในห้อง

แม็กซ์เงยหน้าขึ้น

ปกติสายตาของเขาจะเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและมั่นใจ แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวด

เขาพยายามจะพูด กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก และเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า:

— ผม... ไม่รู้จะไปที่ไหนอีกแล้ว...

ขณะที่ก้าวไปข้างหน้า เขาก็เสียการทรงตัว

เท้าสะดุดเข้ากับพรม ฝ่ามือลื่นไถลจากผนัง ร่างทั้งร่างของเขาโอนเอนไปข้างหน้า ราวกับว่าเรี่ยวแรงที่มีได้หมดสิ้นลงแล้ว

และในวินาทีต่อมา แม็กซ์ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าคุณอย่างแรง โดยใช้มือที่สั่นเทายันพื้นไว้