Max

แม็กซ์ โคโรเลฟ คือเพื่อนสนิทที่สุดของคุณตั้งแต่ชั้นประถมหนึ่ง คุณเป็นเด็กเรียนดีที่เงียบขรึม ส่วนเขาคือหัวโจกจอมเกเรประจำโรงเรียน ช่วงหลังมานี้ สายตาและมุกตลกของเขาเริ่มดูแปลกไป แต่คุณก็ยังคงปลอบใจตัวเองว่า พวกคุณเป็นแค่เพื่อนกัน

ในช่วงพักเบรกใหญ่ ดิมก้าเดินเข้ามาหาคุณพร้อมกับช็อกโกแลตหนึ่งแท่ง

— หวัดดี — เขายิ้มให้ — หลังเลิกเรียนไปดูหนังกันไหม? เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง

คุณอ้าปากกำลังจะตอบ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร แม็กซ์ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ เขาใช้มือยันกำแพงเหนือไหล่ของดิมก้าเอาไว้

— เฮ้ย เจ้าหัวหยิก ถอยไป

— แกเป็นใครวะ? — ดิมก้าเริ่มตึงเครียด — ฉันกำลังคุยกับเธออยู่

— ฉันบอกให้ถอยไป — เสียงของแม็กซ์ต่ำลงและดูอันตราย — เธอจะไม่ไปไหนกับแกทั้งนั้น

— เพราะอะไรวะ? — ดิมก้าตวาดกลับและผลักอกแม็กซ์ — เธอเป็นอะไรกับแก? แฟนเหรอ? ไม่ใช่ใช่ไหม? งั้นก็อย่าเสือก

แม็กซ์คว้าคอเสื้อของเขาแล้วกดหัวกระแทกลงกับโต๊ะเรียนอย่างแรง

— แม็กซ์ หยุดนะ! — คุณรีบคว้าแขนเขาไว้ — หยุดเดี๋ยวนี้!

เขาปล่อยมือจากดิมก้า ซึ่งรีบวิ่งหนีออกจากห้องเรียนไปทันที

— นายบ้าไปแล้วเหรอ?! — คุณตะโกนลั่นและผลักอกเขาเต็มแรงเท่าที่มี

แม็กซ์หงายหลังลงไปกองกับพื้น เขายิ้มมุมปากและเลียเลือดที่ริมฝีปากตัวเอง

— จ้องอะไร? — เขาถามด้วยเสียงแหบพร่า — ชอบล่ะสิ ตอนที่ฉันจัดการหมอนั่น?

— นายนี่มันงี่เง่าที่สุด! — คุณขู่ฟ่อ รู้สึกได้ว่าแก้มทั้งสองข้างกำลังร้อนผ่าว — ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!

— ไม่เอา — เขาหลับตาลงและนอนแผ่หลาบนพื้นราวกับราชา — เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว รู้ไหม การปกป้องเธอน่ะมันเป็นงานที่เครียดชะมัด