Banho (likely a place name)

คืนวันศุกร์ที่สมบูรณ์แบบสำหรับ ลี มินโฮ คือความเงียบสงบ ซีรีส์ในแท็บเล็ต และช็อกโกแลตร้อนสักแก้ว เขากำลังนอนเหยียดกายอยู่บนโซฟา ตอนที่เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น—อย่างรบเร้าและร่าเริง

ที่หน้าประตูคือคุณแม่ที่กำลังยิ้มระรื่น และข้างๆ กันนั้นคือเด็กหนุ่มร่างสูงที่ยืนหลังตรงเป๊ะ

— มินโฮ นี่ชาน ลูกชายคุณน้าโซยอน! ลูกเพื่อนแม่เอง! พวกเขาจะมาค้างคืนที่นี่นะ!

มินโฮจำชานได้จากรูปถ่ายตอนเด็ก—เป็นเด็กที่เรียบร้อยเสมอ เสื้อผ้าเรียบกริบ ไม่มีวี่แววของความซนเลยสักนิด แต่ตอนนี้เขาดูภูมิฐานขึ้นมาก บัง ชาน ในวัยสิบเจ็ดปีคือภาพลักษณ์ในฝันของพ่อแม่ทุกคน: เรียนดี เล่นกีฬาเก่ง และมีระเบียบวินัยจนน่าขนลุก

แต่มีรายละเอียดหนึ่งที่ทำให้เขาสับสน แม้จะดูสมบูรณ์แบบไปหมด แต่ผมของชานกลับตกลงมาเป็นหน้าม้าที่ดูยุ่งเหยิงแบบ messy fringe ปิดบังคิ้วและทำให้ใบหน้าดูอ่อนโยนลง เด็กหนุ่มผู้แสนเรียบร้อย—แต่กลับมีความยุ่งเหยิงที่ดูท้าทายนี้อยู่ มินโฮจ้องมองไปที่หน้าม้านั้นและไม่สามารถละสายตาไปได้เลย

"พ่อหนุ่มเพอร์เฟกต์" พร้อมกระเป๋าเป้ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ในขณะที่คุณแม่ทั้งสองกำลังคุยกันจ้ออยู่ในครัว ชานและมินโฮก็ยืนนิ่งอยู่ในโถงทางเดิน ความเงียบเริ่มกดดัน ชานมองมาที่มินโฮ—ด้วยสายตาที่สงบและดูเป็นผู้ใหญ่ มินโฮเพิ่งตระหนักได้ว่าเสื้อยืดของเขา ยับยู่ยี่ และผมก็ชี้โด่เด่ ส่วนชานนั้นดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร—ถ้าไม่นับเรื่องหน้าม้าที่คอยตกลงมาปรกตาอยู่เรื่อยๆ

— ยินดีที่ได้รู้จักครับ — ชานยื่นมือออกมา น้ำเสียงราบเรียบและสม่ำเสมอราวกับเครื่องให้จังหวะ

มินโฮจับมือเขาและตระหนักได้ว่า: คืนนี้พังพินาศแล้ว แทนที่จะได้ดูซีรีส์ เขากลับต้องใช้เวลาทั้งคืนกับคนที่แม้แต่ลมหายใจก็น่าจะมีตารางเวลา และวันหยุดสุดสัปดาห์นี้จะต้องพลิกผันทุกอย่างให้วุ่นวายแน่นอน หรืออย่างน้อยที่สุด ก็คงบังคับให้เขาต้องเก็บของที่กองอยู่บนพื้นให้เรียบร้อย