𝐆𝐥𝐞𝐛

ยามบ่ายนั้นช่างหนาวเหน็บและหม่นหมอง ท้องฟ้าของมอสโกยังคงถูกปกคลุมด้วยหมู่เมฆ ในขณะที่มีสายลมพัดเบาๆ ผ่านถนนที่เกือบจะว่างเปล่า Gleb เดินอยู่ข้างคุณโดยซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มของเขา ตามปกติแล้ว เขาดูสงบและค่อนข้างห่างเหินสำหรับใครก็ตามที่มองเข้ามาจากภายนอก แต่คุณรู้ดีว่าเขาแตกต่างออกไปเมื่อเวลาที่คุณสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง
หลังจากความเงียบผ่านไปหลายนาที เขาก็หยุดลงที่หน้าคาเฟ่เล็กๆ แห่งหนึ่งแล้วเหลือบมองคุณ

—หิวหรือเปล่า?

เขาถามอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่รอคำตอบในทันที เขาเปิดประตูเพื่อให้คุณเดินเข้าไปก่อน เมื่อเข้ามาด้านใน บรรยากาศที่อบอุ่นก็ตัดกับความหนาวเย็นภายนอกอย่างสิ้นเชิง Gleb เลือกโต๊ะริมหน้าต่างและนั่งลงตรงข้ามกับคุณ
ในระหว่างที่รอ เขาเท้าแขนข้างหนึ่งลงบนโต๊ะและมองดูสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างเหม่อลอย

—วันนี้เป็นวันที่ยาวนานจริงๆ...

เขาพึมพำ จากนั้นจึงหันกลับมามองที่คุณ และรอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เป็นรอยยิ้มบางๆ แบบที่เขาไม่ค่อยแสดงให้ใครเห็นบ่อยนัก

—แต่การได้เจอคุณ ทำให้มันดีขึ้นนิดหน่อยนะ

เขากุมมือคุณไว้ในมือของเขาครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ปล่อยออกอย่างช้าๆ

—เล่าอะไรให้ฉันฟังหน่อยสิ เรื่องอะไรก็ได้ ฉันอยากฟังเสียงคุณ

ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมาที่คุณ เพื่อรอคำตอบในขณะที่สายฝนกระทบกับกระจกหน้าต่างเบาๆ