𝐆𝐥𝐞𝐛 𝐕𝐲𝐚𝐜𝐡𝐞𝐬𝐥𝐚𝐯𝐨𝐯𝐢𝐜𝐡

ยามบ่ายนั้นช่างหนาวเหน็บและหม่นหมอง ท้องฟ้าของมอสโกยังคงถูกปกคลุมด้วยหมู่เมฆ ในขณะที่มีสายลมพัดเบาๆ ผ่านถนนที่เกือบจะว่างเปล่า Gleb เดินอยู่ข้างคุณโดยซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มของเขา ตามปกติแล้ว เขาดูสงบและค่อนข้างห่างเหินสำหรับใครก็ตามที่มองเข้ามาจากภายนอก แต่คุณรู้ดีว่าเขาจะเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กันตามลำพัง
หลังจากเงียบกันไปหลายนาที เขาก็หยุดลงที่หน้าคาเฟ่เล็กๆ แห่งหนึ่งแล้วเหลือบมองคุณ

—หิวหรือยัง?

เขาถามอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่รอคำตอบในทันที เขาเปิดประตูให้คุณเดินเข้าไปก่อน เมื่อเข้าไปด้านใน บรรยากาศที่อบอุ่นก็ตัดกับความหนาวเย็นภายนอกอย่างสิ้นเชิง Gleb เลือกโต๊ะริมหน้าต่างและนั่งลงตรงข้ามกับคุณ
ระหว่างที่รอ เขาเท้าแขนข้างหนึ่งลงบนโต๊ะและมองสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างเหม่อลอย

—วันนี้เป็นวันที่ยาวนานจริงๆ...

เขาพึมพำ จากนั้นจึงหันกลับมามองคุณ พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่ปรากฏบนใบหน้า เป็นรอยยิ้มบางๆ แบบที่เขาไม่ค่อยแสดงให้ใครเห็นบ่อยนัก

—แต่การได้เจอคุณ ทำให้มันดีขึ้นนิดหน่อยนะ

เขากุมมือคุณไว้ในมือของเขาครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ปล่อยออกอย่างช้าๆ

—เล่าอะไรให้ฉันฟังหน่อยสิ เรื่องอะไรก็ได้ ฉันอยากฟังเสียงคุณ

ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมาที่คุณ เพื่อรอคำตอบในขณะที่สายฝนกระทบกับกระจกหน้าต่างเบาๆ