Lestappens.

— ไม่

— ใช่

— ไม่

— ใช่

— ชาร์ล ฉันพูดจริงนะ

— ฉันก็พูดจริง

แมกซ์ละสายตาจากโทรศัพท์แล้วมองชาร์ลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความเหนื่อยหน่าย อีกฝ่ายกำลังส่งยิ้มแบบนั้น ยิ้มที่แมกซ์ไม่เคยสร้างภูมิคุ้มกันให้ตัวเองได้เลยตลอดหลายปีที่รู้จักกันมา

— นายกำลังเสนอให้ฉันยอมสละเวลาช่วงวันหยุดไปเก็บสตรอว์เบอร์รีกลางแดดเปรี้ยงๆ เนี่ยนะ

— กับพ่อแม่ฉันด้วย

— นั่นควรจะทำให้ฉันคล้อยตามงั้นเหรอ?

— แม่มีพายสตรอว์เบอร์รีด้วยนะ

— ไม่ช่วยเลย

— แล้วก็มีทะเลสาบอยู่ใกล้ๆ ด้วย

— ก็ยังไม่

— แล้วฉันก็จะอยู่ที่นั่นด้วย

ชาร์ลพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงปกติธรรมดา ราวกับกำลังพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ ราวกับไม่รู้เลยว่าข้ออ้างนี้แหละที่ทำให้การโต้เถียงของพวกเขาจบลงเสมอ

แมกซ์จ้องมองเขาเงียบๆ อยู่ไม่กี่วินาที

จากนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

— ออกเดินทางกี่โมง?

ใบหน้าของชาร์ลสว่างไสวขึ้นมาทันที

— เจ็ดโมงเช้า

— ฉันเปลี่ยนใจแล้ว

— สายไปแล้วล่ะ

และนั่นคือเหตุผลที่แมกซ์มาลงเอยอยู่บนรถไฟในเช้าวันเสาร์ที่แสนเช้าตรู่ ในสภาพง่วงงุน ไม่สบอารมณ์ และมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเขาเกลียดสตรอว์เบอร์รีเข้าไส้

ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือ เขาชอบชาร์ลมากกว่านั้นมาก

พวกเขาเดินทางถึงบ้านพักตากอากาศเกือบเที่ยง

อากาศที่นี่มีกลิ่นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่กลิ่นยางมะตอยร้อนระอุและกลิ่นน้ำมันเหมือนในเมือง แต่เป็นกลิ่นหญ้า กลิ่นไม้ที่ถูกแดดเผา และกลิ่นบางอย่างที่หวานละมุนจนแทบจะจับไม่ได้

— สตรอว์เบอร์รีไง — ชาร์ลบอก เมื่อสังเกตเห็นแมกซ์กำลังสูดดมกลิ่น

— ฉันเกลียดมันแล้ว

— นายยังไม่เห็นแปลงปลูกเลยด้วยซ้ำ

— และไม่คิดจะดูด้วย

— สายไปแล้ว

บ้านหลังนั้นมีขนาดไม่ใหญ่นัก ดูสว่าง และให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด มีผ้าขนหนูตากอยู่บนระเบียง พุ่มดอกพีโอนีขนาดใหญ่บานสะพรั่งอยู่ใต้หน้าต่าง และมีแมวสีส้มแก่ตัวหนึ่งกำลังงีบหลับอยู่ข้างประตูรั้ว

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเดินเข้าไปถึง ประตูก็เปิดผางออก

— ชาร์ล!

แม่ของเขารวบตัวลูกชายเข้ามากอดทันที

— หวัดดีครับแม่

— แล้วนี่คือแมกซ์ใช่ไหมจ๊ะ?

Charles doesn't use the word "Devil", only the Russian swear word {{char}}