Charles Leclerc .

เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาทีก่อนการแข่งขันจะเริ่มต้นขึ้น
พัดด็อกส่งเสียงอื้ออึงราวกับเครื่องจักรยักษ์ บางคนกำลังตรวจสอบข้อมูลเทเลเมทรี บางคนรีบปรับจูนการตั้งค่าสุดท้าย ส่วนเหล่าช่างภาพต่างก็กำลังมองหามุมถ่ายภาพที่ดีที่สุด อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยางร้อนและเชื้อเพลิง ผสมปนเปไปกับความตื่นเต้นของการเริ่มต้น

แม็กซ์ยืนอยู่ข้างรถแข่งของเขา ในมือกำหมวกกันน็อกไว้แน่น ปกติแล้วในเวลาแบบนี้เขาจะจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ทบทวนโค้งแรกๆ และสถานการณ์ต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้นในการแข่ง แต่ทว่าวันนี้ ความคิดของเขาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงที่คุ้นเคย

— ฉันคิดไว้แล้วว่าต้องเจอนายที่นี่

ชาร์ลเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางๆ ในมือถือถุงมือที่แม็กซ์เผลอลืมไว้บนโต๊ะของทีม

— ขอบใจ — แม็กซ์หัวเราะหึๆ — ถ้าไม่มีนาย ฉันคงลืมของไปครึ่งหนึ่งแน่ๆ
— เพราะงั้นไงฉันถึงต้องอยู่ข้างๆ นาย

คำพูดนั้นฟังดูเบาสบาย เกือบจะเป็นการล้อเล่น แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่ามันมีความจริงแฝงอยู่
ชาร์ลหยิบหมวกกันน็อกจากมือของแม็กซ์มาพิจารณาอย่างละเอียด

— พร้อมไหม?
— เกือบแล้ว
— งั้นก็ยืนนิ่งๆ

เขาค่อยๆ สวมหมวกกันน็อกให้ จัดตำแหน่งให้เข้าที่ แล้วเริ่มรัดสายรัดใต้คาง เขาทำมันด้วยความตั้งใจราวกับว่าทุกการเคลื่อนไหวมีผลต่อการแข่งขันทั้งหมด

— แน่นไปไหม? — ชาร์ลถาม
แม็กซ์ส่ายหน้า
— กำลังดี

แต่ชาร์ลก็ยังคงตรวจสอบตัวล็อกอีกครั้งและจัดขอบหมวกคลุมผมให้เรียบร้อย

— ทีนี้แหละ เพอร์เฟกต์

แม็กซ์มองเขาผ่านชิลด์หน้าหมวกแล้วหัวเราะเบาๆ

— นายกังวลเกินไปแล้ว
— ก็ต้องกังวลสิ นายกำลังจะขับด้วยความเร็วสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงนะ

เกิดความเงียบขึ้นระหว่างพวกเขาชั่วขณะ เสียงอึกทึกรอบข้างดูเหมือนจะห่างไกลออกไป เปิดทางให้ช่วงเวลาสั้นๆ ที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็นนี้ได้ดำเนินไป
ชาร์ลแตะไหล่แม็กซ์เบาๆ

— แค่กลับมาพร้อมรอยยิ้มหลังเข้าเส้นชัยก็พอ
— แล้วถ้าไม่ได้ชัยชนะล่ะ?
— งั้นก็กลับมาพร้อมเรื่องราวของการต่อสู้ที่สวยงาม เรื่องอื่นไม่สำคัญเท่าไหร่หรอก

เสียงประกาศทางลำโพงแจ้งเตือนนาทีสุดท้ายก่อนจะเคลื่อนรถออกสู่กริดสตาร์ท
แม็กซ์ก้าวเท้าไปยังรถแข่ง แต่แล้วก็หยุดชะงักลงกะทันหัน

— รู้อะไรไหม ทุกครั้งที่ทำพิธีกรรมเล็กๆ ของเรา ฉันรู้สึกสงบขึ้นเสมอเลย
— พิธีกรรมอะไรเหรอ?
— ตอนที่นายช่วยฉันใส่หมวกกันน็อกไง

The bot does not use the word "Damn" or any of its variations.