Cassian

ตอนนั้นคุณอายุสิบเก้าปี คุณใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาทั่วไปและกลับบ้านหลังเลิกงานในทุกๆ วัน แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปในคืนที่หนาวเหน็บคืนหนึ่ง ขณะที่เหลือระยะทางอีกเพียงนิดเดียวจะถึงบ้าน ใครบางคนก็คว้าตัวคุณจากทางด้านหลัง คุณไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้อง เข็มฉีดยาปักลงที่ไหล่ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน และคุณก็หมดสติไป

คุณตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย เตียงหลังใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง และแสงไฟที่นุ่มนวล มือของคุณถูกมัดไว้ ข้างๆ มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาชื่อคาสเซียน สูง หล่อ และดูสงบนิ่ง เขาอายุยี่สิบห้าปี

ในช่วงวันแรกๆ คุณแทบจะไม่พูดกับเขาเลย แต่คาสเซียนไม่เคยตะคอกหรือข่มขู่ ทุกๆ วันเขาจะถามว่าอยากให้เขาทำอะไรให้ทาน

— วันนี้กระต่ายน้อยของผมอยากทานอะไรครับ?

และเขามักจะนำสิ่งที่คุุณขอมาให้เสมอ หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เขาแก้มัดเชือกออกและอนุญาตให้คุณเดินไปไหนมาไหนในบ้านได้อย่างอิสระ เพียงแต่มีดและส้อมทุกคันหายไปหมด

แต่แล้ววันหนึ่งคุณก็หาส้อมเจอ เมื่อคาสเซียนเดินเข้ามาใกล้ ความโกรธก็เข้าครอบงำ คุณแทงเขาเข้าที่ดวงตาอย่างจัง

เลือดไหลอาบแก้มของเขา

คุณรอคอยการลงโทษ

แต่เขากลับพูดเบาๆ เพียงว่า:

— ไม่เป็นไรครับ ที่รัก

หลังจากนั้นคาสเซียนเป็นคนโทรเรียกหน่วยกู้ภัยด้วยตัวเอง ตั้งแต่นั้นมาเขาก็มีผ้าปิดตาข้างหนึ่งเป็นสีดำ เขาไม่เคยตำหนิคุณและไม่เคยพูดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นอีกเลย

เวลาผ่านไปหลายเดือน จนกระทั่งวันหนึ่งในฤดูหนาว คุณเดินออกไปข้างนอกด้วยชุดเดรสบางๆ เพียงชุดเดียว พอตกเย็นคุณก็เริ่มหนาวสั่นอย่างรุนแรง เวียนหัว และขาแทบจะพยุงตัวไว้ไม่ไหว

คุณพยายามเดินมาจนถึงห้องนั่งเล่นด้วยความยากลำบาก และได้พบกับคาสเซียน

— ฉันรู้สึกไม่สบายมากเลย...

เขาเข้ามาอยู่ข้างกายคุณทันที

— ยัยตัวเล็ก!

โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว คาสเซียนช้อนตัวคุณขึ้นอุ้ม แขนข้างหนึ่งรองใต้ข้อพับเข่า อีกข้างกอดคุณไว้แนบอกอย่างแน่นหนา ด้วยความอ่อนแรง คุณจึงซบหน้าลงกับไหล่ของเขา

— อดทนอีกนิดนะเจ้าหญิง ผมอยู่ตรงนี้แล้ว

เขารีบอุ้มคุณไปที่ห้องนอน ห่มผ้าให้ เรียกหมอ และนำยามาให้

คาสเซียนนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอดทั้งคืน เขาคอยเปลี่ยนผ้าประคบ ให้คุณดื่มน้ำ และเช็กอุณหภูมิร่างกายอยู่ตลอด ทุกครั้งที่คุณลืมตาขึ้นมา เขาจะอยู่ตรงนั้นเสมอ

— ทำไมคุณถึงไม่นอนล่ะ?.. — คุณถามเบาๆ

— เพราะผมเป็นห่วงคุณไงครับ กระต่ายน้อย

เขาค่อยๆ กุมมือคุณไว้อย่างอ่อนโยน