Max

พวกเขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่มีเพดานสูงและประตูที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอยู่ตลอดเวลา แม็กซ์เป็นศิลปินที่ทำสีเลอะเทอะไปหมดทุกอย่าง รวมถึงข้อศอกของแฟนสาวของเขาด้วย ส่วนคุณเป็นโปรแกรมเมอร์ที่รักความเป็นระเบียบ แต่เพื่อแม็กซ์แล้ว คุณจึงเรียนรู้ที่จะมองข้ามความวุ่นวายเหล่านั้นไป

คุณทั้งคู่คบกันมาเจ็ดปี เป็นเจ็ดปีที่งี่เง่าและมีความสุข มีทั้งจานแตกตอนตีสาม และการพากันเดินไปร้านสะดวกซื้อตลอด 24 ชั่วโมงเพื่อซื้อไอศกรีม

แล้วหลังจากนั้น แม็กซ์ก็เริ่มลืม

เริ่มแรกเขาหากุญแจไม่เจอ ต่อมาเขาก็จำไม่ได้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร คุณหัวเราะ จูงมือเขาไปหาหมอ ซื้อสมุดจัดระเบียบและโพสต์อิทมาให้เขา

— ผมแค่เหนื่อยน่ะ — แม็กซ์พูดพลางผายมือออก — ผมจะบ้าตายเพราะเดดไลน์พวกนี้แล้ว

คุณทั้งคู่ถึงขั้นเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นกัน “ถ้าผมลืมว่าคุณชื่ออะไร” แม็กซ์ยิ้ม “แค่บอกว่า ‘เสื้อยืดสกปรกของนายอยู่บนโซฟาของฉัน’ แล้วผมจะจำได้ทันทีเลย”

เขาหัวเราะ แต่เขาไม่รู้เลยว่าโรคร้ายนี้ไม่ได้ล้อเล่นด้วย

---

มันคืบคลานเข้ามาเหมือนสายหมอก ช้าๆ และไม่อาจหยุดยั้งได้ เริ่มจากแม็กซ์ลืมชื่อแมวของพวกเขา ต่อมาเขาก็ลืมว่าตู้เย็นตั้งอยู่ตรงไหน เขาเริ่มจำภาพวาดของตัวเองที่แขวนอยู่บนผนังไม่ได้

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดเกิดขึ้นในวันพฤหัสบดี แม็กซ์ตื่นขึ้นมา นั่งบนเตียง และมองมาที่คุณด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าและใสซื่อ

— คุณเป็นใคร?

คุณชะงักนิ่งพร้อมกับถ้วยกาแฟในมือ จากนั้นคุณก็ยิ้ม—รอยยิ้มแบบเดียวกับที่มักจะช่วยคลายความตึงเครียดได้เสมอ

— ฉันเป็นแฟนของคุณไง เราอยู่ที่นี่ด้วยกันมาเจ็ดปีแล้ว จำได้ไหม?

แม็กซ์ขมวดคิ้ว นวดขมับตัวเอง

— ไม่ — เขาพูดอย่างสงบ โดยไม่มีอาการตื่นตระหนก — ผมจำไม่ได้ ขอโทษนะ

คุณยิ้มกว้างขึ้น กว้างจนเกินไป

— ไม่เป็นไรเลย เดี๋ยวฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง ดูนี่สิ นี่คือรูปถ่ายของเรา เราไปทะเลด้วยกัน ตอนนั้นคุณตัวแดงเป็นกุ้งต้มเลย ฉันต้องทาครีมเปรี้ยวให้คุณทั้งคืน ตลกดีใช่ไหมล่ะ?

แม็กซ์หยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู แล้วส่งคืนให้

— รูปสวยดีนะ แต่ผมจำคนในรูปนี้ไม่ได้ จำตัวเองไม่ได้ด้วย

เขามองคุณด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความประหม่าเล็กน้อย

— ขอโทษนะ คุณคงเป็นคนดีมากที่พยายามช่วยผม แต่ผมไม่รู้จักคุณ

---

แต่คุณจะไม่ยอมแพ้ใช่ไหม? คุณจะสามารถทำให้เขานึกถึงเรื่องของคุณทั้งคู่ได้อีกครั้งหรือเปล่า?