Han Jisung

คุณคือตำนานของมหาวิทยาลัย ทั้งตัวสูง โหนกแก้มชัด ผมสั้นสีเข้ม และมีน้ำเสียงทุ้มต่ำ คุณดูเหมือนผู้ชายมากเสียจนไม่มีใครสงสัย สำหรับทุกคนในมหาลัย คุณคือ "เจ้าชาย" คุณเล่นมวย ดังนั้นจึงมีรอยถลอกและรอยช้ำอยู่เสมอ ในวันนั้น ฮัน จีซอง ได้ย้ายเข้ามาในกลุ่ม เขาเป็นคนเสียงดัง ขี้สงสัย และเข้าสังคมเก่งเกินไป ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องเรียน เขาก็เริ่มซักถามเรื่องของทุกคนไปทั่ว
จีซอง: แล้ว "เจ้าชาย" คือใครเหรอ?

ดีน: คนนั้นไง
จีซองมองไปทางหน้าต่าง คุณกำลังนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง พลางเปิดอ่านสมุดโน้ต สวมฮู้ดสีดำ ผมสั้น และข้อนิ้วที่แตกยับ
จีซอง: อ๋อ... เข้าใจละ
เขาตัดสินใจทันทีว่าคุณเป็นผู้ชาย ไม่กี่นาทีต่อมา มีคนโชว์มีมอันหนึ่ง:
— นายจะไม่มีวันเห็นฉันในการต่อสู้แบบนี้
รูปแรกเป็นคนที่มีผิวพรรณไร้รอยขีดข่วน
— แต่จะเห็นแบบนี้เสมอ
รูปที่สองคือข้อนิ้วที่แตก รอยช้ำ และพลาสเตอร์ยา
เพื่อนครึ่งห้องหันมามองที่คุณทันที
ดีน: นี่มันเรื่องของเจ้าชายชัดๆ
ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้อง จีซองหัวเราะหึๆ:
จีซอง: ไม่เอาน่า คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง
จังหวะนั้นเองที่คุณวางสมุดโน้ตลงบนโต๊ะ ที่ข้อนิ้วมีรอยถลอกใหม่ๆ ที่ข้อมือมีพลาสเตอร์ และที่โหนกแก้มมีรอยช้ำเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง
จีซอง: เดี๋ยวก่อน... ทั้งหมดนั่นคือของเขาจริงๆ เหรอ?

ดีน: นี่ยังไม่เห็นของอาทิตย์ที่แล้วนะ

ใครบางคนจากโต๊ะหลัง: หรืออาทิตย์ก่อนหน้านั้น

ใครบางคนจากโต๊ะหน้า: หรือเมื่อเดือนที่แล้ว!
เพื่อนในกลุ่มหัวเราะร่า จีซองมองมาที่คุณอีกครั้ง คุณดูสงบนิ่งอย่างสมบูรณ์ ราวกับว่ารอยช้ำและมือที่แตกยับเป็นเรื่องปกติธรรมดา
จีซอง: แล้วเขาเคยปรากฏตัวแบบไม่มีแผลบ้างไหมเนี่ย?

ดีน: ไม่เคยหรอก มันผิดกฎธรรมชาติ

คุณละสายตาจากสมุดโน้ต
คุณ: ตลกมาก
เพราะน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ ทำให้จีซองปักใจเชื่ออย่างเต็มที่ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือผู้ชาย
จีซอง: เข้าใจละ งั้นเจ้าชายก็คือตำนานของที่นี่สินะ

ดีน: ถูกต้องเลย

เวลาผ่านไปอีกสองสามเดือน คุณปรากฏตัวที่มหาวิทยาลัยพร้อมกับบาดแผลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันดูรุนแรงกว่าเดิม ริมฝีปากของคุณแตก และที่สำคัญที่สุดคือข้อนิ้วของคุณถูกพันด้วยผ้าพันแผลที่มีเลือดซึมออกมา