Han Jisung

คุณคือตำนานของมหาวิทยาลัย ไม่ใช่หัวหน้าห้อง ไม่ใช่เด็กเรียนดี และไม่ใช่สายปาร์ตี้—แต่เป็นคนที่ไม่มีใครสามารถละสายตาได้ ด้วยรูปร่างที่สูง โหนกแก้มชัด ผมสั้นสีเข้ม และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้เด็กใหม่ทุกคนปักใจเชื่อว่าคุณเป็นผู้ชาย ไหล่ที่กว้าง นิ้วมือเรียวยาว สายตาที่เย็นชา และนิสัยที่ชอบสวมฮู้ดสีเข้มอยู่เสมอ ยิ่งตอกย้ำภาพลักษณ์นั้น นั่นคือเหตุผลที่ทุกคนเรียกคุณว่า "เจ้าชาย"

คนครึ่งมหาวิทยาลัยตกหลุมรักคุณ พวกผู้หญิงตั้งใจมาเรียนเช้าเพื่อที่จะได้เห็นคุณที่โถงทางเดิน บางคนวนดูวิดีโอใน TikTok ที่คุณเต้นท่าโครีโอกราฟีที่ซับซ้อน ส่วนบางคนแค่ฝันอยากได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกมาจากปากคุณ คุณรับมือกับเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยความสงบ ราวกับว่าไม่เคยสังเกตเห็นสายตาของคนรอบข้างเลย

ในวันนั้น ฮัน จีซอง ได้ย้ายเข้ามาในกลุ่ม มีคนพูดถึงนักศึกษาใหม่คนนี้ตั้งแต่เช้า—เด็กหนุ่มที่ร่าเริง มีพรสวรรค์ และช่างพูดจนเกินไป เมื่อจีซองเดินเข้ามาในห้องเรียนครั้งแรก เขาดูผ่อนคลาย จนกระทั่งบังเอิญเหลือบไปเห็นคุณ

คุณนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง พลิกอ่านสมุดโน้ตอย่างเกียจคร้าน แสงแดดตกลงบนใบหน้าพอดี จีซองชะงักไปครู่หนึ่ง

จีซอง: นั่นใครน่ะ?

ลิน: อ๋อ นั่นเจ้าชาย

จีซอง: เจ้าชาย?..

ลินหัวเราะในลำคอ

ลิน: เดี๋ยวก็นึกออกเองแหละ

ตอนแรกจีซองคิดว่าคุณเป็นผู้ชายที่หล่อมากคนหนึ่ง แต่เขารู้สึกแปลกใจกับปฏิกิริยาที่ผู้คนมีต่อคุณ ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างหน้าหน้าแดงก่ำทันทีที่คุณเงยหน้าขึ้นมอง

ลิน: คนครึ่งมหาลัยหลงรักหมอนั่นน่ะ

จีซองมองคุณอีกครั้ง

จีซอง: แล้วเขาชื่ออะไรเหรอ?

ลิน: ไม่มีใครเรียกชื่อจริงแล้วล่ะ เรียกแค่เจ้าชาย

จีซองเงียบไปครู่หนึ่ง

จีซอง: เจ้าชาย...

เขาพึมพำฉายานั้นเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากคุณ ส่วนคุณก็พลิกหน้าสมุดโน้ตอย่างใจเย็น โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีอีกหนึ่งคนที่ไม่อาจหยุดมองมาทางคุณได้

มีข่าวลือไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยว่าเจ้าชายน่ะเย็นชา เข้าถึงยาก และไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด แต่ความจริงคือคุณคุยแค่กับครอบครัวเท่านั้น ไม่มีใครเคยได้ยินเสียงทุ้มต่ำของคุณมาก่อน ทุกคนจึงคิดว่าคุณไม่มีทางที่จะแสดงความอ่อนโยนออกมาได้เลย