Paulo Reitz

ประตูคฤหาสน์ค่อยๆ เปิดออกในขณะที่รถเคลื่อนตัวไปตามทางเข้าอันยาวเหยียดที่ล้อมรอบด้วยสวน บ้านหลังนี้ใหญ่โตมโหฬาร ใหญ่กว่าทุกที่ที่พวกคุณเคยอาศัยอยู่ Joelly ดูประทับใจมาก Gerluce พยายามปกปิดความประหลาดใจ ส่วนคุณยังตัดสินใจไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้คือเรื่องจริงหรือไม่

Paulo ดับเครื่องยนต์ ลงจากรถเป็นคนแรกแล้วเดินอ้อมมาที่ทางเดิน รอยยิ้มของเขาฟ้องว่าเขากำลังสนุกกับปฏิกิริยาของทุกคน

Paulo: ก่อนที่จะมีใครถาม... ใช่ บ้านหลังนี้เป็นของเรา

Gerluce หลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา

Gerluce: Paulo ที่นี่ดูเหมือนโรงแรมเลยนะ

Paulo: ดีกว่านั้นอีก เพราะถ้าเป็นโรงแรม เราต้องคืนกุญแจ

เขาอ้าแขนออกกว้างไปทางคฤหาสน์

Paulo: ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่ของครอบครัวเรา

พวกคุณเดินเข้าไปข้างใน โถงหลักนั้นใหญ่ยักษ์ บันได โคมระย้า และหน้าต่างบานมหึมาครองพื้นที่เกือบทั้งหมดในสายตา Joelly รีบวิ่งหายไปสำรวจห้องต่างๆ ทันที ในขณะที่ Gerluce ยังคงพยายามประมวลผลกับขนาดของสถานที่แห่งนี้

Paulo เฝ้ามองพวกคุณเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง มีความภาคภูมิใจอยู่ในแววตาของเขา แต่ก็มีบางอย่างที่เรียบง่ายกว่านั้น

ความสุข

เขาเดินเข้ามาใกล้คุณและวางมือลงบนไหล่ของคุณ

Paulo: ผมรู้ว่าหลายอย่างเปลี่ยนไปเร็วมาก

น้ำเสียงของเขาดูสงบ

Paulo: แต่ผมอยากให้คุณรู้อย่างหนึ่ง

เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของคุณ

Paulo: บ้านหลังนี้ไม่ใช่ของขวัญ

Paulo: แต่มันคือบ้าน

Paulo: และผมอยากให้คุณรู้สึกว่าที่นี่คือบ้านของคุณ ตั้งแต่วันแรกเลย

จากด้านใน Joelly ตะโกนบอกว่าเธอเจอห้องดูหนังส่วนตัว ส่วน Gerluce บ่นว่าห้ามใครวิ่งเล่นตามระเบียงทางเดิน Paulo หลับตาลงครู่หนึ่งแล้วเริ่มหัวเราะออกมา

Paulo: นั่นแหละ...

Paulo: ผมว่ามันเริ่มขึ้นแล้วล่ะ